Αποκρυπτογράφηση μιας ψυχοσύνθεσης

  Για να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο χρειάζεται να ασχοληθούμε μαζί του. Είναι ανάγκη να τον ακούσουμε, να τον δεχθούμε αλλά και να τον αγαπήσουμε εις βάθος, ως ύπαρξη.

  Το να γνωρίσεις καλά κάποιον, απαιτεί μια μεγάλη προσπάθεια και αρκετό χρόνο. Ο καθένας βέβαια χρειάζεται τον δικό του προσωπικό χρόνο για να εμπιστευθεί τον άλλον.

  Υπάρχουν άνθρωποι, που εύκολα θα σου μιλήσουν για τον εαυτό τους, για τα θέματα που τους απασχολούν, για τις ανάγκες που έχουν. Ίσως λέγονται ευκολόπιστοι, ίσως αφελείς, ίσως είναι άτομα που έχουν δουλέψει πολύ με τον εαυτό τους και δεν έχουν πρόβλημα να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους.

  Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πώς χαρακτηρίζονται, είναι εκείνοι που ανταποκρίνονται πιο εύκολα στα προβλήματα τους, χωρίς βέβαια η λύση να προέρχεται πάντα από τους ίδιους και δύσκολα θα πέσουν σε μελαγχολία καθώς συνήθως, κάποιος είναι δίπλα τους, για να τους παρηγορήσει.

  Από την άλλη πλευρά βρίσκονται εκείνοι, που δύσκολα θα σου μιλήσουν, εκείνοι που αρκετές φορές, θα σε δοκιμάσουν για να πειστούν, πως τα μυστικά τους θα είναι ασφαλή, εκείνοι που ενώ πνίγονται παλεύουν μόνοι τους και δύσκολα θα ζητήσουν ένα χέρι να τους πιάσει και να τους βγάλει από τη θάλασσα των προβλημάτων τους.

  Άραγε πως θα μπορούσαμε να αποκρυπτογραφήσουμε την ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να καταλάβουμε πως νιώθει αυτός που έχουμε απέναντί μας;

  Στην πρώτη περίπτωση, που κάποιος μοιάζει με ανοιχτό βιβλίο, όλα αυτά που μας εμπιστεύεται ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα; Ανταποκρίνονται στην αλήθεια που κρύβει μέσα του; Γιατί, στην δεύτερη περίπτωση, όταν κάποιος είναι εσωστρεφής, σίγουρα χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να τον κατανοήσουμε, αυτό όμως, το γνωρίζουμε εξαρχής. 

  Οπωσδήποτε, σχετικά με τον άνθρωπο ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα του, είναι αναγκαίο να επενδύσουμε συναισθηματικά, να δώσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας συναισθηματικό, αλλά και γνωστικό παράλληλα. Χρειάζεται να δουλέψουμε και να νιώσουμε τον πόνο και τη χαρά του. Διότι, μόνον έτσι μπορούμε να καταφέρουμε να τον γνωρίσουμε εις βάθος.

  Μόνο, εάν ψάξουμε βαθιά μέσα στα μάτια του, και νιώθοντας τι σκέπτεται και τι αισθάνεται μπορούμε να τον κατανοήσουμε και να τον βοηθήσουμε. Το να αποκρυπτογραφήσεις τη ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου απαιτεί χρόνο και διάθεση νου και ψυχής. Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, διότι ο άνθρωπος από τη φύση του, δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά το πιο όμορφο και συνάμα το πιο περίπλοκο πλάσμα.

  Τέλος, ποτέ δεν μπορείς να πεις για κάποιον, πως τον γνωρίζεις καλά, διότι, ο καθένας, κάθε στιγμή που περνάει, αλλάζει εσωτερικά καθώς, το εξωτερικό περιβάλλον τον επηρεάζει και τον διαμορφώνει. Έτσι, συνεχώς θα πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθεια να γνωρίζουμε τους ανθρώπους δίνοντας ένα κομμάτι από εμάς, και παίρνοντας ένα κομμάτι από εκείνους.

Η ψυχική ασθένεια και τα ταμπού μας

  Η ψυχική ασθένεια είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας, το οποίο δεν είναι υγειές. Όλοι είμαστε εν δυνάμει ψυχικά ασθενείς. Και η υγεία με την ασθένεια μοιάζει να βρίσκονται σε ένα  δίπολο πάνω στην νοητή γραμμή της υγείας. Και ο άνθρωπος να βρίσκεται στο ένα από αυτά κινούμενος σε αυτήν την νοητή γραμμή.

  Το εάν θα νοσήσουμε ή όχι, έχει να κάνει με την ψυχική ανθεκτικότητα ή ευαλωτότητα του κάθε οργανισμού, απέναντι σε αγχογόνες καταστάσεις. Σχετίζεται με το τι καταστάσεις θα αντιμετωπίσει στην ζωή του ο κάθε οργανισμός. Και επιπλέον, τι υποστηρικτικό πλαίσιο τον περιβάλλει, την περίοδο που αντιμετωπίζει την όποια αγχογόνο κατάσταση.

  Είναι λοιπόν, πολύ εύκολο να επέλθει κανείς από την κατάσταση ψυχικής υγείας στην κατάσταση ψυχικής ασθενείας, εάν οι παραπάνω παράγοντες λειτουργήσουν αρνητικά για εκείνον. Και τότε, το εξωτερικό περιβάλλον διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή του πάσχοντος.

  Η κοινωνία και οι αρχές που την διέπουν, ακόμη δεν έχουν δεχτεί ανθρώπους, που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες. Κάποιος, που έχει χάσει τα λογικά του, δεν θεωρείται παραγωγικό μέλλον την κοινωνίας και επομένως δεν είναι και αποδεκτό.

  Δυστυχώς όμως, αυτή ακριβώς, η αντιμετώπιση είναι που κάνει τον πάσχοντα να μην μπορεί να επιστρέψει στην κατάσταση ψυχικής υγείας, η αδιαφορία, ή περιφρόνηση και η μη αποδοχή από τον κοινωνικό του περίγυρο.

  Εάν λοιπόν, σκεφτούμε όλοι πως, ίσως κι εμείς μια μέρα λόγω των συνθηκών θα μπορούσαμε να επέλθουμε σε κατάσταση ψυχικής ασθενείας, οπωσδήποτε θα αντιμετωπίζαμε πού διαφορετικά την έννοια της ψυχικής ασθένειας και όλους όσους πάσχουν από αυτήν.

  Σε ένα άτομο που η ψυχική υγεία τον εγκαταλείπει και τον επισκέπτεται η ψυχική ασθένεια, εάν τον περιβάλλουμε με αγάπη, στοργή, στήριξη και το κυριότερο αποδοχή, να είστε σίγουροι, πως πολύ νωρίς θα καταφέρει να επανέλθει στην προτεραία κατάσταση.

  Τα ταμπού μας, σχετικά με την ψυχική ασθένεια, είναι αυτά που κρατούν δέσμιους τους ψυχικά ασθενείς και δεν τους αφήνουν να ελευθερωθούν από τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα εναντίον τους, με αποτέλεσμα να επιβραδύνεται ο χρόνος της ίασης τους.

  Ας δώσουμε την ευκαιρία στους ανθρώπους αυτούς που νοσούν ψυχικά, να μας αποδείξουν, ότι είναι παραγωγικά μέλη, ας δείξουμε εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους, διότι μόνο έτσι μπορούμε να τους δώσουμε δύναμη και στήριξη να πάρουν την ζωή πάλι στα χέρια τους.

  Τέλος, ας είμαστε ανοιχτοί στην ψυχική ασθένεια, διότι είναι κομμάτι του εαυτού μας, που οι περισσότεροι από εμάς το διαχειριζόμαστε, ενώ άλλοι δεν μπορούν. Ας αφήσουμε μακριά τα ταμπού μας και ας μάθουμε να δεχόμαστε όλους τους ανθρώπους με τις όποιες ιδιαιτερότητές τους.

Η ψυχοσύνθεση ενός υιοθετημένου παιδιού.

  Η υιοθεσία είναι μια πράξη αγάπης, μια πράξη ανάγκης και κάλυψης ενός τεράστιου κενού που αφήνει η ανικανότητα σε ένα ζευγάρι στο να αποκτήσει παιδιά. Γίνεται σχεδόν πάντα συνειδητοποιημένα, και γι’ αυτό οι διαδικασίες υιοθεσίας παίρνουν τόσο πολύ χρόνο(πέρα από τα διαδικαστικά), δίνοντας την ευκαιρία στο ζευγάρι να κατανοήσει πλήρως την απόφασή του.

  Μια τέτοια απόφαση όμως, συμβάλλει καταλυτικά και στο ζεύγος αλλά και στο ίδιο το νέο μέλος, το οποίο εισέρχεται στην νέα του οικογένεια. Όπως, λοιπόν, ξεκινάς μια σχέση με έναν νέο άνθρωπο που σε ενδιαφέρει, έτσι και με ένα παιδάκι υιοθετημένο, οι γονείς οφείλουν να θέσουν κάποιες βάσεις.

  Η παροχή ασφάλειας και εμπιστοσύνης, η αγάπη και η φροντίδα είναι τα σημαντικότερα στοιχεία σε μια σχέση. Αφού οι γονείς καταφέρουν να κατακτήσουν αυτά τα κομμάτια στη σχέση τους με το παιδάκι, τότε μπορούν να του μιλήσουν με ειλικρίνεια για την προέλευσή του.

  Είναι σημαντικό το παιδί να γνωρίζει όλη την αλήθεια από τους ίδιους τους γονείς, διότι μόνον εκείνοι γνωρίζουν τον χαρακτήρα του και πως πρέπει να χειριστούν αυτήν την κατάσταση. Ήδη από νωρίς, μπορούν να μιλήσουν με το παιδί και να του εξηγήσουν, πως υπάρχουν διάφορες μορφές οικογένειας, στις οποίες, ακόμα κι αν η δομή τους διαφέρει, θα διακατέχονται πάντα από αγάπη, ζεστασιά και φροντίδα.

  Ένα παιδάκι υιοθετημένο θα πρέπει να λαμβάνει την αγάπη και τη θαλπωρή, τη φροντίδα και το αίσθημα ασφάλειας, που θα λάμβανε και ένα παιδί από τους βιολογικούς του γονείς. Η αντιμετώπιση δε θα πρέπει να διαφέρει σε ένα υιοθετημένο παιδάκι.

  Συχνά οι γονείς, οι οποίοι μετά από πολλές προσπάθειες, υιοθετούν ένα παιδί, μπορεί να του προσφέρουν πολύ περισσότερα, από όσα θα έπρεπε με αποτέλεσμα, να μεγαλώνει το παιδί έχοντας ότι θέλει, και συχνά χωρίς να εκτιμά όλα αυτά που του προσφέρονται, γιατί ποτέ δεν είναι αρκετά.

  Ωστόσο, τα γονίδια μπορεί να έχουν έναν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού, το περιβάλλον όμως, έρχεται και δίνει την καθοριστική πινελιά στον πίνακα της προσωπικότητάς του.

  Γι’ αυτό οι γονείς δεν θα πρέπει να ανησυχούν για την γονιδιακή προέλευση της προσωπικότητας του παιδιού, αλλά οι ίδιοι να χτίσουν όλα εκείνα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που θα ‘πρεπε να κατέχει ένα παιδάκι με αρχές, με όρια και κανόνες, και προπαντός να περιβάλλεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του από θαλπωρή.

  Όπως, προανέφερα η υιοθεσία είναι μια πράξη αγάπης. Τα παιδιά θετά και μη, έχουν το δικαίωμα να ζήσουν σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και επικοινωνίας, ώστε μεγαλώνοντας να γίνουν ενήλικες με αυτοπεποίθηση αλλά κυρίως, να έχουν εμπιστοσύνη στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Μέσα από τα μάτια των παιδιών

   Τα παιδιά είναι ένας κόσμος διαφορετικός και μοναδικός, εάν δεχτείς να τον γνωρίσεις. Είναι μια ξεχωριστή περιπέτεια, που κάθε φορά θέλεις να τη ξαναζήσεις και πάντα γνωρίζεις και μαθαίνεις, κάτι καινούριο από αυτά.

  Μέσα από εμπειρίες που ζεις μαζί τους, όταν εκείνα εκφράζονται ελεύθερα και ξέγνοιαστα στις δραστηριότητές τους, μπορείς να δεις τον τρόπο που σκέπτονται, να τα καταλάβεις, να νοιώσεις πως αισθάνονται.

  Αρκούσε μια εκδρομή με εκατό περίπου μικρά ανθρωπάκια, για να αντιληφθώ τι αξία παίρνουν τόσο δα μικρά και αδιάφορα πραγματάκια για εμάς, που για εκείνα φαντάζουν τεράστια και φανταστικά.

  Τα βλέπεις λοιπόν, να παίζουν ελεύθερα και ανέμελα, σου ζητούν βοήθεια για μικρά και εύκολα πραγματάκια, αλλά για εκείνα είναι πολύ σημαντικά και η αρωγή, που θα τους προσφέρεις είναι το ενδιαφέρον που αποζητούν για να νιώσουν, ότι τα νοιάζεσαι!

  Παιχνίδια με ρόλους, σου δείχνουν πως αντιλαμβάνονται τον κόσμο και σε βοηθούν να τα κατανοήσεις. Σου δίνουν την ευκαιρία να παίξεις μαζί τους και να μπεις στη θέση τους ή στο ρόλο που θα ήθελαν να σε δουν στην ζωή τους.

  Μια μαμά που δεν φωνάζει, ένα μπαμπά που κάνει αγκαλιές και έχει χρόνο για παιχνίδια, μία αδελφή που δεν γκρινιάζει, έναν αδελφό που δεν παίρνει τα παιχνίδια τους και άλλους ρόλους που μέσα από το παιχνίδι ενσαρκώνονται, φανερώνοντας τις πραγματικές τους επιθυμίες.

  Τα μικρά αυτά πλασματάκια, έχουν ανάγκη από αγάπη. Και τι σημαίνει άραγε αυτό; Είναι το απαραίτητο ενδιαφέρον, ο προσωπικός μας ελεύθερος χρόνος μαζί τους, σε μια ποιοτική μορφή και όχι ποσοτική, είναι οι ώρες που θα τα πηγαίνεις βόλτα μέχρι να χαλαρώσουν.

  Η αγάπη μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, εμείς οι μεγάλοι την δείχνουμε διαφορετικά από τα παιδιά, εκείνα μπορεί να ζητούν πολλά, αλλά στην πραγματικότητα είναι ευχαριστημένα και με λίγα.

  Προσπαθήστε να καλύπτετε τις πραγματικές τους ανάγκες βιολογικές και ψυχοσυναισθηματικές, οι υλικές παύουν να έχουν αξία μετά από λίγο καιρό, γι’ αυτό δεν χρειάζεται να προσπαθείτε και πολύ γι’ αυτές.

  Παίξτε μαζί τους, και γνωρίστε τα, διότι εκτός από σας, έχουν κι αυτά ανάγκη να σας γνωρίσουν. Η εναλλαγή ρόλων μέσα από ένα παιχνίδι, βοηθάει να γνωρίσουμε τον άλλον καλύτερα και να κατανοήσουμε τις βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες του!

  Μέσα από τα ματάκια των παιδιών, σου δίνεται η ευκαιρία να τα νοιώσεις, να αγγίξεις την καρδιά τους και να θεραπεύσεις όλες τις πληγές, βλέποντας τις ανησυχίες και τα παράπονά τους. Κάντε αυτό το ταξίδι μαζί με τα παιδιά σας, και να είστε σίγουροι, ότι οι εμπειρίες μαζί τους θα σας μείνουν αξέχαστες!

Ένα άρθρο για τον αγαπημένο πατέρα.

  Μπαμπάς, πατέρας, πατερούλης, μπαμπούλης και άλλες όμορφες λέξεις σαν κι αυτές δίνουν την ιδιότητα σε έναν άνδρα του να έχει παιδιά. Όσο πιο γλυκές οι λέξεις, προφανώς τόσο πιο γλυκός και ο μπαμπάς.

  Οι πατεράδες είναι ένα κομμάτι που συμπληρώνει το πάζλ της οικογένειας. Εάν λείπει, απλώς δεν θα είναι ολοκληρωμένο. Εννοώ βέβαια, υπό οποιοδήποτε έννοια, δε φτάνει μόνο η φυσική παρουσία, αλλά απαιτείται και η ενεργή συμμετοχή του.

  Συχνά, γίνεται λόγος για το ρόλο της μητέρας στην ανατροφή των παιδιών και στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους. Ωστόσο όμως, εάν και η βιβλιογραφία παραγκωνίζει λίγο τον ρόλο του πατέρα, σας πληροφορώ ότι είναι εξίσου σημαντικός.

  Είναι και αυτός, που ακόμα και εάν δεν ασχολείται με τον ίδιο τρόπο ή σε ίσους χρόνους με τη μητέρα, ο πιο σημαντικός στην ζωή του παιδιού. Διότι δεν πρέπει να διαχωρίζουμε τους ρόλους μητέρα και πατέρας, αλλά να τους μελετούμε ως γονείς και να βλέπουμε τον ρόλο και των δύο στην ζωή του παιδιού.

  Βέβαια, ο άνδρας αντιμετωπίζει διαφορετικά τις καταστάσεις, το πώς θα μιλήσει στο παιδί του σε αντίθεση με μία γυναίκα και εδώ θα μπορούσαμε να μελετήσουμε τις διαφορές τους. Όσων αφορά όμως, το γονεϊκό ρόλο είναι και οι δύο, άκρως απαραίτητοι στο παιδί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

  Στους πατεράδες, οφείλουμε πολλά, συνέβαλλαν και αυτοί στην διαδικασία της ύπαρξής μας άρα, έμμεσα τους οφείλουμε τη ζωή μας. Παράλληλα, είναι το στήριγμα, που στις δύσκολες στιγμές, τρέχουμε να συμβουλευτούμε, να πάρουμε μια γνώμη, γιατί οι μπαμπάδες ως γνωστόν τα ξέρουνε όλα.

  Οι άνδρες, οι οποίοι δουλεύουν στο ρόλο του πατέρα καλά, είναι εκείνοι που έχουν μία πολύ όμορφη σχέση με τα παιδιά τους. Το δέσιμο δε διαφέρει από εκείνο της μάνας-παιδιού. Ωστόσο, χρειάζεται πολύς χρόνος και ενδιαφέρον από την πλευρά τους, για να δημιουργήσουν μια σχέση εμπιστοσύνης, ασφάλειας, και φροντίδας με το παιδί τους.

  Μην ξεχνάμε πως κι εκείνοι έχουν ανάγκες, χρειάζονται το χρόνο τους, την ελευθερία τους, αλλά και την παιδική αγκαλιά. Είναι ευαίσθητοι και ας μην το λένε, και ας μην το δείχνουν, δεν χρειάζονται δάκρυα χαράς, αρκούν τα γεμάτα ευτυχία μάτια τους μπροστά στα επιτεύγματα των παιδιών τους.

  Μην ξεχνάμε λοιπόν, να τους λέμε ευχαριστώ. Να ζητάμε την στήριξή τους, αλλά κι εμείς από την πλευρά των παιδιών, να τους στηρίζουμε στις δύσκολες στιγμές τους. Ένα φιλί και μια αγκαλιά είναι πάντα τα πιο όμορφα δώρα για ένα γονιό ανεξαρτήτου ηλικίας, μην ξεχνάτε να τους τα προσφέρετε απλόχερα-δεν κοστίζουν τίποτα, δωρεάν είναι!

Η απόλυτη ευτυχία.

  Η ευτυχία είναι μία έννοια πολύ υποκειμενική, καθώς για τον κάθε άνθρωπο εκφράζεται με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Ο καθένας από εμάς ορίζει την ευτυχία ανάλογα με τις ανάγκες του, και ανάλογα πάντα και με το τι ο ίδιος μπορεί να επιτύχει.

  Για κάποιον η ευτυχία μπορεί να είναι η απόκτηση χρημάτων και πώς να κάνει την ζωή του πιο άνετη. Για κάποιον άλλον, μπορεί να είναι ένα σπίτι στην εξοχή με πολλά λουλούδια τριγύρω του και μια γλυκιά ηρεμία αγκαλιασμένη από ήχους πουλιών.

  Για άλλους η θάλασσα προσφέρει την ευτυχία με κάθε τρόπο ή ζώντας δίπλα της ή δουλεύοντας σε αυτήν. Για τις γυναίκες συχνά, το δώρο της μητρότητας αγγίζει την απόλυτη ευτυχία ή ένας γάμος που εμπεριέχει κατανόηση, σεβασμό, αγάπη και ζεστασιά.

  Η έννοια της ευτυχίας ποικίλει από ηλικία σε ηλικία, από το ένα φύλο στο άλλο, αλλά και από την εκάστοτε φάση που βρισκόμαστε κάθε φορά στην ζωή μας.

  Έτσι, λοιπόν, και εμείς οι ίδιοι συχνά, αλλάζουμε τις ανάγκες μας καθώς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και οι σχέσεις μας διαφοροποιούνται. Μήπως όμως, η ευτυχία είναι οι στόχοι που βάζουμε ή αλλιώς τα όνειρά μας;

  Ο στόχος που κυνηγάμε είναι αυτός, που εάν τον αποκτήσουμε μας κάνει χαρούμενους, ευτυχισμένους, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε και να προχωρήσουμε στον επόμενο.

  Άρα θα μπορούσαμε να πούμε πως κυνηγώντας τους στόχους και τα όνειρα μας, συνεχώς κυνηγούμε την ευτυχία μας, η οποία ορίζεται τώρα ως η ικανοποίηση από την προσπάθειά μας στην επίτευξη των στόχων μας.

  Είναι σημαντικό να βάζουμε στόχους, να κάνουμε όνειρα, να ψάχνουμε την ευτυχία, όχι στα δεδομένα, αλλά σ’ αυτά που θα μας δώσουνε μεγάλη ευχαρίστηση και ικανοποίηση, εάν καταφέρουμε να τα αγγίξουμε.

  Βέβαια, εγκρατείς και ολιγαρκείς άνθρωποι αρκούνται συχνά σε αυτά που έχουν, δε σημαίνει πως κι αυτοί δεν είναι ευτυχισμένοι, είναι άτομα που η ευτυχία ορίζεται με τα απλά και καθημερινά γι’ αυτούς πράγματα.

  Ωστόσο, μικροί στόχοι τίθενται και από εκείνους, μπορεί να είναι η απόκτηση μιας οικογένειας, ή η απόκτηση δύο, τριών, τεσσάρων παιδιών, ακόμα και η διατήρηση αυτής της ευχάριστης ατμόσφαιρας είναι το κυνήγι της ευτυχίας γι’ αυτά τα άτομα.

   Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω πως αξίζει να βάζουμε στόχους, μικρούς ή μεγάλους. Μπορούμε να δίνουμε ένταση στην ζωή μας ή να συντηρούμε την ευτυχία μας. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση που δεν διατηρείται για πάντα, είναι εφήμερη και είναι όμορφο το ταξίδι προς την αναζήτησή της. Μην το χάνετε, ζήστε το και το σημαντικότερο μην ξεχνάτε να απολαμβάνετε την κάθε επιτυχία σας, διότι αυτές είναι οι στιγμές της ευτυχίας!

"Η ενσυναίσθηση σε παιδιά με ιδαιτερότητες"