Ουπς κάτι ξέχασα…

  Ένα συνηθισμένο φαινόμενο, το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν καθημερινά, είναι να ξεχάσουν τις υποχρεώσεις τους ή να κάνουν πράγματα κατά λάθος, χωρίς συχνά, να αναγνωρίζουν, ότι το μερίδιο ευθύνης είναι αποκλειστικά του μυαλού τους.

  Εξαιρώντας τους ανθρώπους, που πάσχουν από παθήσεις, οι οποίες σχετίζονται με τη μνήμη, μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων συμπεριφέρονται με τον παραπάνω τρόπο και δυσκολεύονται να καταλάβουν, γιατί τους συμβαίνει αυτό.

  Οι λεγόμενες παραπραξίες και παραδρομές είναι όροι, οι οποίοι εξηγούν εν μέρει αυτά τα φαινόμενα. Ενώ το άτομο έχει προγραμματίσει να διεκπεραιώσει κάποιες υποχρεώσεις, τις οποίες όμως, δε θέλει πραγματικά να φέρει εις πέρας, το σύμπαν κατά τη γνώμη του συνωμοτεί εναντίον του και όλα του πάνε στραβά, χωρίς να καταφέρνει να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

  Οι παραδρομές ή αλλιώς απροσεξίες είναι αντίστοιχα, οι πράξεις που κάνουμε τυχαία, χωρίς να έχουμε επίγνωση, ότι κατά βάθος θέλαμε να πράξουμε ακριβώς αυτό. Αναφέρονται και ως φροϋδικό ολίσθημα, καθώς ο Freud μελέτησε εκτενώς το φαινόμενο.

  Μία κυρία, η οποία δε θρέφει ευχάριστα αισθήματα για έναν κύριο, τυχαία πέφτει πάνω του και τον λερώνει με ένα ποτήρι κρασί. Φαινομενικά, φαίνεται να είναι ένα γεγονός τυχαίο, το οποίο συνέβη άθελα της κυρίας, όμως εκείνη νιώθει μια κάποια ικανοποίηση, χωρίς να ξέρει το γιατί.

  Παραδείγματα παραπραξιών συναντούμε καθημερινά στη ζωή μας. Ένας κύριος υπό την πίεση της συντρόφου του, για αρκετό χρονικό διάστημα σκέφτεται να αγοράσει ένα δώρο λόγω γενεθλίων της, τελικά καταλήγει να ξεχάσει τα γενέθλια και φυσικά να μην της αγοράσει το δώρο.

  Ποιος όμως είναι ο υπαίτιος αυτών των καταστάσεων; Φυσικά δεν είναι η τύχη ή η ατυχία της στιγμής, αλλά είναι το υποσυνείδητο, το οποίο δουλεύει εν αγνοία μας και λειτουργεί σύμφωνα με τα πραγματικά συναισθήματα, που θρέφουμε για τους ανθρώπους και τις ανάγκες, τις οποίες έχουμε.

  Τέλος, η λανθάνουσα γλώσσα, που λέει πάντα την αλήθεια, σχετίζεται ακριβώς με τα παραπάνω, καθώς η συνειδητότητα ελέγχεται από το υποσυνείδητο. Για παράδειγμα, λόγω προσχημάτων, άλλο θέλουμε να πούμε και τελικά, τα πραγματικά μας αισθήματα τείνουν να φανερώνονται την πιο ακατάλληλη στιγμή, μπροστά στους πιο ακατάλληλους ανθρώπους.

  Οπότε, θα ήταν σωστό την επόμενη φορά, να μην ανάγουμε τα λάθη μας, είτε λεκτικά, είτε πρόκειται για πράξεις μας, στην ατυχία, αλλά να αναζητούμε μέσα μας τις αιτίες, για το πώς νιώθουμε για τους ανθρώπους ή τις εκάστοτε συνθήκες.

Η ανηδονία, ένα καθημερινό φαινόμενο

  Η ανηδονία είναι μία κατάσταση, κατά την οποία ο άνθρωπος δεν νιώθει καμία ευχαρίστηση στη ζωή του, απ’ όσα κάνει. Αδυνατεί να χαρεί με τους φίλους του, με την οικογένεια του, ακόμα και με τον σύντροφό του.

  Το άτομο αυτό, παράλληλα δεν νιώθει δημιουργικό, ακόμα και εάν καθημερινά δημιουργεί. Όλα του φαίνονται ανούσια και σε καταστάσεις ευχάριστες, νιώθει μονοτονία και ανία.

  Η ανηδονία συνδέεται με την κατάθλιψη, καθώς είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της. Το άτομο που πάσχει αδυνατεί να το αντιληφθεί συνήθως, ενώ οι γύρω του, το νιώθουν και συχνά το παρακινούν να νιώσει χαρά.

  Εκτός από τις συνήθεις δραστηριότητες, που δεν αποπνέουν ευχαρίστηση, όπως το φαγητό, η εργασία, τα σπορ, οι έξοδοι, τα χόμπι, παράλληλα, το άτομο αδυνατεί να απολαύσει και τη σεξουαλική δραστηριότητα. Ένα κομμάτι, το οποίο αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα, ο σύντροφος που σχετίζεται μαζί του.

  Δυστυχώς, στις μέρες μας, οι καταιγιστικές αρνητικές ειδήσεις από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, δημιουργούν στους περισσότερους ανθρώπους το αίσθημα της ανηδονίας. Και ενώ, δεν έχουν διαγνωσθεί από την ασθένεια της κατάθλιψης, τους κατακλύζει ένα γενικότερο αίσθημα δυσαρέσκειας για τα πάντα.

  Είναι ανάγκη, λοιπόν, να αναθεωρήσουμε τον τρόπο αντίληψης της ζωής μας, να πάψουμε να ασχολούμαστε συνεχώς με αρνητικές καταστάσεις και να δώσουμε σημασία, σε οτιδήποτε όμορφο συμβαίνει στην καθημερινότητά μας.

  Ουσιαστικό ρόλο παίζει, η αναζήτηση του νοήματος της ζωής μας. Καθένας βλέπει τη ζωή του ποικιλοτρόπως, μέσα από μία διαφορετική οπτική γωνία. Το θέμα είναι να αναζητά πράγματα, που τον κάνουν ευτυχισμένο, που του δίνουν ζωή και δύναμη και να μη μένει στάσιμος στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

  Ας επιλέξουμε να σχετιζόμαστε με ανθρώπους αισιόδοξους, χαμογελαστούς, οι οποίοι θα μας μεταδώσουν την ευχάριστη διάθεσή τους και θα μας βοηθήσουν να δούμε τη ζωή μας, με χαρά και μέσα από μία θετική όψη.

  Αρνητικοί άνθρωποι μας καταβάλλουν και μας ενισχύουν τα συναισθήματα δυσαρέσκειας. Και αν δεν μπορείτε να μείνετε μακριά τους, τότε χαρίστε τους εσείς ένα χαμόγελο και μεταδώστε τη δική σας θετική διάθεση.

  Οπωσδήποτε, αντιμετωπίζουμε δυσκολίες καθημερινά, και άσχημες, επώδυνες καταστάσεις, οι οποίες μας οδηγούν σε αισθήματα ανηδονίας και αδυναμίας να νιώσουμε οποιαδήποτε χαρά. Η δύναμη μας εκεί θα φανεί, εάν μπορούμε να πολεμήσουμε τις δυσκολίες με θετική ενέργεια, μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Μη μένετε με σταυρωμένα χέρια, δεχόμενοι απλώς τη ζωή σας, μονάχα πάρτε τη στα χέρια σας και δημιουργήστε! Μην ξεχνάτε να αναζητάτε το νόημα της ζωής καθημερινά και να προσπαθείτε να αγγίξετε την ευτυχία, εκεί κάπου υπάρχει και η απόλυτη ικανοποίηση!

Μαθαίνοντας από τα λάθη μας

  Χιλιάδες γνωμικά έχουν ειπωθεί περί λαθών και σφαλμάτων στη ζωή των ανθρώπων. Ακόμα και αν υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι ισχυρίζονται, πως είναι αλάθητοι, πάντα υπάρχει και η άλλη πλευρά.

  Για να θεωρηθεί, πως κάτι είναι λάθος ή δεν έχει γίνει με τον σωστό τρόπο, θα πρέπει να υπάρχει κάποιος, ο οποίος από την δική του πλευρά, να βλέπει το διαφορετικό, αυτό, που για εκείνον είναι το σωστό.

  Βέβαια, καθότι ζούμε σε μία κοινωνία, οι κανόνες, τα ήθη και έθιμα που την διέπουν θεωρούν γενικότερα κάποιες συμπεριφορές αποδεκτές και κάποιες άλλες αντικοινωνικές. Έτσι, σύμφωνα με την εκάστοτε κοινωνία πράττουν ανάλογα και οι άνθρωποι, που την απαρτίζουν.

  Όσον αφορά τις σχέσεις όμως, οι κανόνες τίθενται από τα μέλη, τα οποία σχετίζονται μεταξύ τους. Το εάν είναι κάτι λάθος, κρίνεται από τα ίδια τα άτομα, και την προσωπικότητα, που έχουν. Το σημαντικό εδώ, είναι να αντιληφθούμε, πως μπορεί για κάποιον να είναι κάτι λάθος, αλλά για κάποιον άλλο όχι.

  Και σε αυτό το σημείο οφείλουμε να διαπραγματευτούμε την αλήθεια, τι ισχύει τελικά και τι όχι. Ο Βολταίρος πριν πολλά χρόνια είπε “Να αγαπάς την αλήθεια και να συγχωρείς το λάθος”. Για να εξελιχθεί μία σχέση οφείλουμε να μάθουμε να συγχωρούμε.

  Όλοι κάνουμε λάθη, μικρά, μεγάλα, άλλα εν γνώσει μας και άλλα ασυνείδητα. Όμως, μέσα από τα λάθη μας καταφέρνουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, τους άλλους και τέλος, να ανακαλύψουμε την αλήθεια.

Η συγχώρεση μεταξύ αυτού που έσφαλε και εκείνου που βλάφτηκε είναι αυτή, που θα φέρει την εξέλιξη στις σχέσεις. Μετά από ένα λάθος, η επικοινωνία επιφέρει τη λύση και οι ίδιες μας οι πράξεις, οι οποίες φανερώνουν την κατανόηση των σφαλμάτων μας.

  Άνθρωποι, οι οποίοι θεωρούν, πως δεν σφάλουν ποτέ, είναι εκείνοι οι οποίοι δεν αποδέχονται τον ίδιο τους τον εαυτό και συχνά παραμένουν στάσιμοι, αδυνατώντας να εξελιχθούν σε κοινωνικό και νοητικό επίπεδο.

  Αντιθέτως εκείνοι, οι οποίοι βρίσκουν τη δύναμη να παραδεχτούν τα λάθη τους, αποδέχονται τα ελαττώματά τους, δίνοντας την ευκαιρία στον εαυτό τους, να αλλάξει, να βελτιωθεί και να εξελιχθεί ατομικά, αλλά και κοινωνικά.

  Τέλος, είναι σημαντικό να μαθαίνουμε και από τα λάθη των άλλων, να παίρνουμε παραδείγματα και να προσπαθούμε να μην επαναλαμβανόμαστε. Εξάλλου η ζωή είναι τόσο μικρή, που ο καθένας έχει περιορισμένο χρόνο για το πόσα λάθη μπορεί να κάνει.

Η εύθραυστη φυσιολογικότητά μας

  Καθημερινά ακούμε για εγκλήματα, για αποτρόπαιες πράξεις και προσπαθούμε να αναζητήσουμε τα αίτια, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τι κρυβόταν στην ψυχή του δράστη, που τον έκανε να φτάσει σε αυτό το σημείο.

  Η ψυχική μας υγεία είναι πολύ εύθραυστη και ακόμα, και αν έχει χτιστεί με στέρεα θεμέλια, οι υπάρχουσες καταστάσεις μπορεί να την αποδυναμώσουν  και να την γκρεμίσουν από τη μία στιγμή στην άλλη.

  Δεν είναι εύκολο να ανταποκρινόμαστε σε όλα τα χτυπήματα της ζωής. Χρειάζεται μεγάλη ψυχική αντοχή, αλλά και ένα καλό υποστηρικτικό περιβάλλον, οικογένεια, φίλοι, συγγενείς είναι αυτοί, που μπορούν να λειτουργήσουν σαν υποβοηθητικές κολόνες στις δύσκολες στιγμές μας.

  Ένα πένθος, ένας χωρισμός, μία ζωή γεμάτη στρεσογόνους παράγοντες, μπορεί εύκολα να οδηγήσει κάποιον από την ψυχική υγεία στην ψυχική ασθένεια.

  Πόσες πιθανότητες έχει ένας ψυχικά ασθενής να προβεί σε μία αποτρόπαια πράξη; Όσες ακριβώς και ένας ψυχικά υγιής. Συνήθως όμως, δίνεται σημασία σε εγκλήματα που έχουν πράξει οι ψυχικά ασθενείς. Και εάν ο δράστης δεν είχε ψυχικά προβλήματα, ο κόσμος ψάχνει να τα βρει για να του τα φορτώσει.

  Τελικά, ποιος είναι πιο επικίνδυνος, ένας ψυχικά ασθενής ή ένας ψυχικά υγιής; Και οι δύο το ίδιο, και πιθανώς ο δεύτερος να επιτύχει και καλύτερα την πράξη του, αφού το μυαλό του λειτουργεί άρτια.

  Η ψυχική ασθένεια και η υγεία, ας πούμε πως συνδέονται με μία νοητή γραμμή, στην οποία αμφιταλαντευόμαστε σε όλη τη ζωή μας, αναλόγως με τις κοινωνικές συνθήκες, που βιώνουμε. Το πιο εύκολο είναι να περάσουμε από την υγεία στην ασθένεια, όμως με σημαντική προσπάθεια υπάρχει γυρισμός.

  Δεν είναι σωστό να καταδικάζουμε τους ψυχικά ασθενείς, ως επικινδύνους, γιατί όλοι είμαστε εν δυνάμει επικίνδυνοι. Υπό αντίξοες συνθήκες, ο καθένας από εμάς μπορεί να είναι ένας ψυχικά πάσχοντας.

  Οφείλουμε να σεβόμαστε την οποιαδήποτε ασθένεια, κάποιος μπορεί να κουβαλά, είτε σωματική, είτε ψυχική, και να μην τον πολεμάμε, διότι εκείνος, ήδη κάνει έναν πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό. 

  Ας βγάλουμε τις ταμπέλες, που θέλουμε να δίνουμε στους ανθρώπους και ας τους αντιμετωπίσουμε απλώς σαν ανθρώπους με τις ιδιαιτερότητές τους, τα ελαττώματά τους και τα πλεονεκτήματά τους. 

Γίνε ο δημιουργός της μέρας σου

  Αν και κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ο καθένας από εμάς περιβάλλεται από διαφορετικά κοινωνικά σύνολα, και έχει ζήσει διαφορετικές κοινωνικές καταστάσεις στη ζωή του, αυτό που δεν αλλάζει, είναι, ότι ο καθένας από εμάς, έχει τη δική του ατομική ευθύνη για τη ζωή του.

  Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι είναι εξαρτημένοι σε άλλους ανθρώπους. Οι γυναίκες στους συζύγους τους, τα παιδιά στους γονείς τους. Άνθρωποι, οι οποίοι περιμένουν από τους άλλους να τους πουν τι να κάνουν, πώς να χειριστούν τις καταστάσεις, τις οποίες αντιμετωπίζουν.

  Μία άλλη μερίδα ανθρώπων έχουν τον έλεγχο και διευθύνουν τη ζωή τους, αλλά και των άλλων. Αυτοί είναι η άλλη πλευρά, είναι τα άτομα εκείνα , τα οποία έχουν τον πλήρη έλεγχο και κινούν τα νήματα.

  Κι όμως, αν και φαινομενικά βλέπουμε κάποιους να εξαρτώνται και κάποιους να ελέγχουν και να δίνουν εντολές, στην πραγματικότητα ο καθένας έχει κάνει τις επιλογές του, άσχετα με το περιβάλλον στο οποίο ζει, από τη μέρα της γέννησης του, έχει τη δυνατότητα να επιλέξει σε ποια κατηγορία θα ανήκει.

  Μόνοι μας φτιάχνουμε τη μέρα μας, εμείς είμαστε αυτοί, που επιλέγουμε το πώς θα ζήσουμε, με ποιους ανθρώπους και υπό ποιες συνθήκες. Ακόμη και από την παιδική ηλικία, το βρέφος μπορεί να είναι ενεργητικό ή παθητικό. Άσχετα με το περιβάλλον του, μπορεί να ελέγχει τους γονείς του ή να είναι εξαρτημένο πάνω τους.

  Πόσο μάλλον, όταν είμαστε ενήλικες, όπου μπαίνουμε στη διαδικασία να επιρρίψουμε ευθύνες σε τρίτους για τη ζωή μας, για τον χώρο εργασίας, που στην ουσία εμείς επιλέξαμε, για τον σύντροφο που μας γνώρισαν, αλλά εμείς δεχτήκαμε να είμαστε μαζί του και για άλλα πολλά, για τα οποία την ευθύνη έχουμε μονάχα εμείς.

  Ο τρόπος σκέψης είναι κυρίαρχος στη ζωή μας. Μονάχα από αυτόν εξαρτόμαστε, και εάν επιθυμούμε να υπακούμε σε εντολές, είναι γιατί εμείς το έχουμε επιλέξει και εάν επιθυμούμε να φτιάχνουμε τη μέρα μας, όπως θέλουμε, είναι γιατί εμείς μπορούμε να το επιλέξουμε.

  Γίνετε λοιπόν, εσείς ο δημιουργός της μέρα σας! Αποβάλλετε αρνητικές σκέψεις και αναλάβετε τη ζωή στα χέρια σας. Αναλάβετε τις ευθύνες των πράξεων σας ή των σκέψεων σας και μετατρέψτε τες σε αυτές που εσείς θέλετε, ώστε να είστε ικανοποιημένοι.

  Ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει ευτυχισμένος, μονάχα, όταν νιώσει, ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του, ότι ο ίδιος προκαλεί την ευτυχία του και ότι μόνο αυτός είναι υπεύθυνος για τον τρόπο που ζει.

  Μην αφήνετε τους άλλους να φτιάχνουν τη ζωή σας κι εσείς να είστε τα πιόνια τους. Όλοι μπορούμε να γίνουμε οι παίκτες στο παιχνίδι της ζωής. Αδράξτε τη μέρα και δώστε της εσείς τις πινελιές που θέλετε για να την κάνετε μοναδική! Γίνετε ο δημιουργός της μέρας σας!

Αγάπη χωρίς ανταπόκριση

  Η αγάπη μία λέξη, που από άλλους λέγεται εύκολα και από άλλους μπορεί να μη βγει ποτέ από τα χείλη. Κάποιοι την προσφέρουν απλόχερα και άλλοι από φόβο δεν έχουν τη δύναμη να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, μένοντας στην άγνοια όλων αυτών, που μπορεί να σου προσφέρει το δόσιμο.

  Μία λέξη τόσο μοναδική, που όλοι μιλούν γι’ αυτήν και για τον τρόπο, τον οποίο θα πρέπει να δίνεται στον σύντροφό μας, στον φίλο μας, στο παιδί μας, στον συνάνθρωπο, στον άγνωστο.

  Λένε πως όσοι δεν αγάπησαν, δεν πόνεσαν, δε γεύτηκαν την ικανοποίηση, που σου προσφέρει το να δίνεις απλόχερα ένα κομμάτι από σένα και να λαμβάνεις την ανταπόκριση αυτής της πράξης, δεν έζησαν ζωή.

  Όταν όμως δεν υπάρχει ανταπόκριση; Όταν η αγάπη βρίσκει ένα τείχος και ο άνθρωπος, που έχεις απέναντί σου δε λαμβάνει και δε στέλνει πίσω ότι πήρε; Τότε μιλάμε για αγάπη δίχως ανταπόκριση.

  Η αγάπη πρέπει να δίνεται δίχως όρους, δίχως προσμονή ανταλλάγματος, αλλιώς δε μιλούμε για αγάπη, αλλά για μία πράξη με σκοπό το προσωπικό όφελος.

  Η αγάπη πρέπει να δίνεται δίχως σκέψη, να εξέρχεται ασυνείδητα από μέσα μας, χωρίς περιορισμούς, χωρίς αμφιταλαντεύσεις, χωρίς ενδοιασμούς. Είναι το πλήρες δόσιμο σε έναν άνθρωπο και η πλήρης αποδοχή του, όπως είναι με τα ελαττώματα και τα πλεονεκτήματα του.

  Η αγάπη είναι μία συνεχής διαδικασία εφ’ όρου ζωής. Η αγάπη είναι ελευθερία και όχι δέσιμο, διότι όταν δένεις τον άλλον κοντά σου και δεν τον αφήνεις ελεύθερο, λειτουργείς προς ιδίων όφελος, και του στερείς ότι πιο πολύτιμο υπάρχει, την ανεξαρτησία του και την ελεύθερη βούληση πράξεων και σκέψεων.

  Ακόμα και όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση, η ικανοποίηση των συναισθημάτων, που βιώνει το άτομο που αγαπά, είναι αρκετή για να μην σταματήσει να αισθάνεται όλα αυτά τα περίεργα παράξενα, ιδιαίτερα και μοναδικά στοιχεία, που σου προσφέρει η αγάπη.

  Το πρόβλημα όμως, δεν το έχει αυτός, που ξέρει να αγάπα, αλλά αυτός που δεν έμαθε να δίνει την αγάπη του, αυτός που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα συναισθήματα του άλλου. Αυτός που αδυνατεί να νιώσει.

  Η ευτυχία δεν βρίσκεται στα υλικά πράγματα, και αυτοί οι άνθρωποι την αναζητούν σε αυτά, χάνοντας τους ανθρώπους από τη ζωή τους, χάνοντας στιγμές, που θα τους έκαναν ευτυχισμένους, χάνοντας το νόημα της ζωής.

  Μην σταματάτε να νιώθετε, να αισθάνεστε πλήρεις, γεμάτοι από έντονα συναισθήματα, αγάπη, έρωτα, χαρά ακόμη και αρνητικά συναισθήματα, πόνο, θλίψη, όλα μέσα στη ζωή είναι και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα και όσο πιο πολύ ανοιχτοί είμαστε στα συναισθήματά μας, τόσο πιο πολύ αισθανόμαστε ζωντανοί.

  Μην αφήνετε, λοιπόν, τη ζωή σας να περνά και εσείς να είστε οι παρατηρητές της, απλά ζήστε την, ως πρωταγωνιστές της δικής σας ταινίας!

Το υποσυνείδητο κάτι θέλει να σου πει

  Το σώμα μας είναι άρρηκτα δεμένο με το μυαλό μας, με τον εγκέφαλό μας, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την αποστολή των μηνυμάτων, όλων αυτών που κάνουμε, που σκεπτόμαστε, που νιώθουμε. Μόνο όταν ψυχή και σώμα δουλεύουν αρμονικά βρισκόμαστε σε ισορροπία και λειτουργούμε αρμονικά.

  Το υποσυνείδητο είναι μία λειτουργία του εγκεφάλου, για την οποία ενώ δεν έχουμε πρόσβαση, είμαστε υπεύθυνοι για ότι περιέχει, εμείς επιλέγουμε τι θα στείλουμε σε αυτήν τη μεγάλη αποθήκη, η αποθήκη όμως, επιλέγει πότε θα μας στείλει πίσω τις αποθηκευμένες της πληροφορίες, δηλαδή τις μνήμες μας.

  Όταν στον οργανισμό μας συμβαίνει κάτι, συνήθως το πρώτο ξυπνητήρι είναι το σώμα μας, πόνοι στο στομάχι, ξηροστομία, ζαλάδες, ναυτίες είναι μερικά από τα συμπτώματα, που εάν δεν υπάρχει κάποια παθολογία, σε ενημερώνουν, ότι κάτι σου συμβαίνει και οφείλεις να το διερευνήσεις.

  Οι αιτίες των συμπτωμάτων είναι το άγχος, το στρες, η κόπωση, υπερβολική ενασχόληση με κάτι, ψυχολογική κούραση, και άλλοι στρεσογόνοι παράγοντες, οι οποίοι είναι ικανοί να επηρεάσουν την ψυχική μας ισορροπία.

  Συχνά, δεν το καταλαβαίνουμε, πως όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, γιατί έχουμε πιεστεί, ή γιατί βρισκόμαστε σε μία έκρυθμη κατάσταση κι ως ότου να το αντιληφθούμε τα συμπτώματα έχουν περάσει σε ένα δεύτερο επίπεδο.

  Το δεύτερο επίπεδο είναι εκείνο το οποίο, το άτομο έχει αντιληφθεί πλέον τα συμπτώματα, αλλά αδυνατεί να τα αποβάλλει. Το άγχος, η κόπωση έχουν γίνει κομμάτι της ζωής του και ή έχει αρχίσει και ζει με αυτά ή συνειδητοποιεί το πρόβλημα και προσπαθεί να αναζητήσει βοήθεια.

  Σε αυτή τη φάση το υποσυνείδητο κάνει την εμφάνισή του, εικόνες του παρελθόντος μέσα από όνειρα, μέσα από σκέψεις που δεν θέλουμε να κάνουμε, αλλά απρόσμενα εμφανίζονται στο μυαλό μας, καταστάσεις που μας ενοχλούν ή μας επηρεάζουν προσπαθούν βίαια να μπουν στην ζωή μας και να τραβήξουν το ενδιαφέρον μας.

  Το υποσυνείδητο είναι και αυτό ένα ξυπνητήρι που κάτι θέλει να σου πει, είναι άλυτες υποθέσεις που έχεις καταχωνιάσει σε μια αποθήκη και σε φωνάζει τώρα να τις λύσεις, είναι τα όνειρα, που πέταξες κάποτε και τώρα ζητούν εκπλήρωση.

  Έτσι εμφανίζεται και μας στέλνει μηνύματα, τα οποία οφείλουμε να αποκωδικοποιήσουμε και να ερμηνεύσουμε, αφού αναγνωρίσουμε λοιπόν τι αφήσαμε πίσω, που ακόμα παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μας, το ανακαλούμε και προσπαθούμε να το διορθώσουμε. Αλλιώς, κάπου κάπου η παρουσία του θα μας γίνεται αισθητή.

  Όταν το υποσυνείδητο κάτι θέλει να σου πει, απλώς άκουσέ το και δείξε το απαραίτητο ενδιαφέρον, μην το καταχωνιάζεις, γιατί εκείνο πάλι θα βρει μια μικρή μικρή τρυπούλα, θα χωθεί και θα μπει ξανά στην ζωή σου!