Γεμίζοντας ένα άδειο κεφάλι-Αλλάζοντας μία γνώμη

  Καθώς μεγαλώνουμε και συναναστρεφόμαστε με το περιβάλλον μας, οικογενειακό, φιλικό αναπόφευκτα η συμπεριφορά μας, οι σκέψεις μας, το μυαλό μας επηρεάζουν και επηρεάζονται. Επηρεάζουμε με τις απόψεις μας τους γύρω μας κι εκείνοι επηρεάζουν και αλλάζουν τις δικές μας απόψεις.

  Πόσο εύκολο όμως είναι να αλλάξεις μία γνώμη σε κάποιον, ο οποίος έχει ήδη εγκαθιδρυμένες τις απόψεις του; Ιδίως μάλιστα όταν δεν πρόκειται για έναν νέο, άλλα για ανθρώπους που έχουν ζήσει πολλές εμπειρίες και έχουν σχετιστεί με πολλούς ανθρώπους, με αποτέλεσμα να έχουν διαμορφώσει τον δικό τους χαρακτήρα και τις δικές τους αντιληπτικές απόψεις για τη ζωή.

  Το πιο εύκολο είναι να γεμίσεις ένα άδειο κεφάλι. Αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε στα μικρά παιδιά, τα οποία τώρα διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους, και ότι και να τους πεις το πιστεύουν, ακόμη και εάν αυτό είναι το πιο τρελό πράγμα. Μπορεί να παραξενευτούν, αλλά θα το πιστέψουν και θα το αποδεχθούν χωρίς ιδιαίτερες αντιρρήσεις.

  Τι γίνεται όμως με το μυαλό ενός ενήλικα ή ακόμα και ενός έφηβου; Πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει τη γνώμη του; Μέσα από τη συζήτηση και κυρίως, την ισχυρή μέθοδο της πειθούς, μπορούμε εύκολα να δούμε πολλούς να αλλάζουν γνώμη για ότι πίστευαν, ακόμη και για ότι θεωρούσαν χρόνια ως τη δικιά τους αλήθεια.

  Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση η αλλαγή της γνώμης, ιδίως σε άτομα τα οποία είναι ισχυρογνώμονες, και ακόμα και εάν λανθάνουν θα υπερασπιστούν έως το τέλος τις απόψεις τους. Χρειάζεται διπλωματία, μα κυρίως επιχειρήματα, τα οποία θα στηρίξουν τις οποιεσδήποτε απόψεις μας.

  Βασικό παράγοντα κατέχει ο χαρακτήρας του συνομιλητή, εάν είναι αφελής, εάν είναι διαλλακτικός, εάν είναι ανοιχτός στη συζήτηση είναι θετικές ενδείξεις για ένα επιτυχές αποτέλεσμα στον στόχο μας, δηλαδή την αλλαγή των απόψεων του.

  Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν κάποιος είναι πονηρός, καχύποπτος, αδιάλλακτος, ιδιότροπος και ισχυρογνώμων. Σε αυτές τις περιπτώσεις ακόμη και μία ισχυρή επιχειρηματολογία μπορεί να ναυαγήσει.

  Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, πως θα πρέπει να είμαστε; Ανοιχτοί ή κλειστοί στις νέες απόψεις, αφελείς ή καχύποπτοι και πονηροί για οτιδήποτε ακούμε; Και τελικά, να εμπιστευόμαστε ή όχι αυτόν που έχουμε απέναντι μας.

  Οι αρχαίοι έλεγαν “παν μέτρον άριστον”, μονάχα με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πάμε μπροστά, φυσικά και θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί σε ότι ακούμε, όμως δε βοηθά καθόλου το να κρατάμε παρωπίδες και να μένουμε κλεισμένοι στη γυάλα της δικής μας πραγματικότητας.

  Ας αφηνόμαστε λοιπόν, ελεύθεροι που και που στο να ακούμε και τις απόψεις των άλλων, και εάν δε θέλουμε να τις αποδεχτούμε στο χέρι μας είναι. Φιλτράρουμε τις πληροφορίες, τις αξιολογούμε κρατάμε αυτά που μας ταιριάζουν και πετάμε τα υπόλοιπα. Μονάχα έτσι, μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, αλλά παράλληλα να βελτιώνουμε και τις σχέσεις μας με τους άλλους.

 

 

Το φαινόμενο της υπαρξιακής πρεσβυωπίας

 

  Αναρωτιέμαι εάν υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος θα μπορούσε να πει πως δεν έχει προβλήματα, μικρός ή μεγάλος. Καθημερινά, αντιμετωπίζουμε διάφορα προβλήματα σοβαρά ή ασήμαντα, ωστόσο ο τρόπος, ο οποίος τα διαχειριζόμαστε είναι η ειδοποιός διαφορά, που μας κάνει να διαφέρουμε μεταξύ μας.

  Έχετε σκεφτεί ποτέ, γιατί είμαστε τόσο καλοί στο να λύνουμε τα προβλήματα των άλλων, ενώ στα δικά μας νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε σε μία θάλασσα και να μην ξέρουμε πως πρέπει να συμπεριφερθούμε, σαν να μη μάθαμε ποτέ τι θα πει κολύμπι.

  Και δεν αναφέρομαι σε όλους αυτούς, οι οποίοι ασχολούνται με τα προβλήματα των άλλων, και κατά κάποιο τρόπο έχουν αποκτήσει και την ιδιότητα του συμβούλου. Αλλά στον οποιοδήποτε, που αν του ζητούσες τη βοήθεια του και ήταν διαθέσιμος, με λίγη σκέψη, θα μπορούσε να σου αραδιάσει χιλιάδες εναλλακτικές κατευθύνσεις, τη στιγμή που εσύ βλέπεις μονάχα αδιέξοδο.

  Το φαινόμενο της υπαρξιακής πρεσβυωπίας είναι μία κατάσταση, κατά την οποία αδυνατούμε να δούμε κοντά, όλα αυτά δηλαδή τα θέματα που σχετίζονται με εμάς, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να διαχειριστούμε τις καταστάσεις. Αντίθετα ότι αφορά τα μακριά, δηλαδή τα θέματα που απασχολούν τρίτους, καταφέρνουμε να απαντάμε και να σκεφτόμαστε πολύπλευρα χωρίς καμία δυσκολία.

  Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί είμαστε καλοί σύμβουλοι για τους άλλους και όχι για τον ίδιο μας τον εαυτό; Καθώς μεγαλώνουμε και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι πιο σοβαρά, καθότι οι υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις από τη ζωή ολοένα και αυξάνουν, αποκτούμε σιγά σιγά τρόπους αντιμετώπισης των διαφόρων καταστάσεων.

  Το πώς θα διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις, εξαρτάται από το οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον και τις επιρροές του. Εάν για παράδειγμα, λύνουμε τα προβλήματα μόνοι μας ή με τη στήριξη των άλλων. Εάν είμαστε ευέλικτοι ή σταθεροί στις απόψεις μας. Εάν προσαρμοζόμαστε εύκολα στις καταστάσεις και είμαστε διαλλακτικοί ή εάν δεν υποχωρούμε και εμμένουμε στις απόψεις μας, είτε είναι σωστές, είτε είναι λάθος.

  Μέσα από τη συμβουλευτική διαδικασία οι άνθρωποι καταφέρνουν να αποκτήσουν δεξιότητες διαχείρισης των δύσκολων καταστάσεων. Όπως επίσης, να βγαίνουν έξω από τον εαυτό τους και να βλέπουν την κατάσταση σαν να μην τη ζουν οι ίδιοι. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι να καταφέρνουν να λύνουν ευκολότερα τα θέματα που τους απασχολούν, λες και επρόκειτο για κάποιον άλλον και όχι για τους ίδιους.

  Το φαινόμενο της υπαρξιακής πρεσβυωπίας δεν είναι απαραίτητα κάτι που μας κάνει κακό, ωστόσο ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να το αποβάλλει και να αποκτήσει τις δεξιότητες, οι οποίες θα τον βοηθήσουν να είναι ο σύμβουλος του εαυτού του!

Ποινή και συμμόρφωση

  Σε αυτό το άρθρο, θα αναλυθεί το μέγεθος της ποινής, την οποία λαμβάνει κάποιος ανάλογα με την πράξη του ή συνηθέστερα ανάλογα με την παράβασή του και κατά πόσο αυτή η ποινή, επιφέρει τελικά, τη συμμόρφωση, στο άτομο που έσφαλε. 

  Παίρνοντας για παράδειγμα, τη σχέση γονέα παιδιού, οι γονείς ανάλογα με τις αξίες και τις αρχές τους, επιβάλλουν τους κανόνες στο σπίτι και αντίστοιχα τις ποινές, όταν συμβεί κάποια αταξία ή κάποια παράβαση των κανόνων αυτών. 

  Παρατηρείται όμως, πως ανάλογα με τον χαρακτήρα του παιδιού, με τη γενικότερη συμπεριφορά του, ακόμα και όταν οι γονείς επιβάλλουν ποινή προς τα δύο τους παιδιά, για την ίδια αταξία, οι ποινές αλλάζουν. Καθοριστικό παράγοντα επίσης, παίζει και η συναισθηματική διάθεση, που κατέχει τη δεδομένη στιγμή ο εκάστοτε γονιός. Αυτό σημαίνει, πως εάν είναι θυμωμένος με κάτι, σίγουρα η ποινή θα είναι μεγαλύτερη, εάν είναι ήρεμος, τότε η ποινή μπορεί να είναι ελάχιστη ή ακόμη και ανύπαρκτη.

  Το θέμα είναι όμως, υπό ποιες συνθήκες ένα άτομο συμμορφώνεται, με μία βαριά ποινή ή με μία ελαφριά ή μήπως οι ποινές δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος συμμόρφωσης;

  Ένας φυλακισμένος, ο οποίος διαπράττει για παράδειγμα μία κλοπή, το ελάχιστο είναι η ποινή δύο ετών εγκλεισμού ή η χρηματική ποινή. Σε περίπτωση εγκλεισμού, όπου το άτομο θα σχετιστεί με εγκληματίες, δολοφόνους και άλλων ειδών παραβάτες, άραγε θα συμμορφωθεί ή θα μπει πιο βαθιά στο μονοπάτι της παρανομίας;

  Ακόμα, και οι ποινές της τροχαίας, όπως παραδείγματος χάρη για το αντικανονικό προσπέρασμα, προσπέρασμα σε σιδηροδρομική διάβαση, φλάς μη χρήση κατά το προσπέρασμα επιβάλλεται ποινή επτακοσίων ευρώ. Αυτό το πόσο επιφέρει  συμμόρφωση στον παραβάτη με σκοπό να μην επαναλάβει την παράβαση;

  Αναρωτιέμαι επίσης, στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες τις οποίες ζούμε, τέτοιου είδους υπέρογκα ποσά επιφέρουν στ’ αλήθεια τη συμμόρφωση στους παραβάτες κάθε είδους;

  Μήπως η αναζήτηση άλλων ειδών συμμόρφωσης, πιθανώς είναι απαραίτητη για πραγματικά θετικά αποτελέσματα στον παραβάτη. Ο εγκλεισμός για παράδειγμα, εάν αντικαθίστατο με σεμινάρια σεβασμού προς την ξένη περιουσία, μήπως θα βοηθούσε περισσότερο; 

  Αυτό το άρθρο, δε γράφτηκε για να κρίνει τους θεσμούς ή τον ποινικό κώδικα, ούτε όμως και τους γονείς, οι οποίοι αναφέρθηκαν παραπάνω, αντιθέτως γράφτηκε, ούτως ώστε να αναλογιστούμε τους λόγους, που πράττουμε μία παράβαση, αλλά και τις άσχημες συνέπειες της. 

  Παράλληλα, γράφτηκε για όλους εκείνους, οι οποίοι επιρρίπτουν ευθύνες και  επιβάλλουν ποινές, μονάχα, να αναλογιστούν τις συνέπειες των ποινών αυτών και εάν τελικά, αντί για συμμόρφωση, επιφέρουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα.

  Σε κάποιο άλλο άρθρο, δε θα παραλείψω να αναφερθώ και στους παραβάτες. Ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούνται σε παραβατικές συμπεριφορές και για ποιο λόγο, ακόμη και όταν τιμωρούνται δεν καταφέρνουν να συμμορφωθούν.

Εσωτερικές συγκρούσεις και η αυτοαποδοχή

  Εμείς και ο εαυτός μας, μία σχέση τόσο ουσιαστική στη ζωή μας, που αν για κάποιο λόγο διαταραχθεί, τότε η ψυχική ηρεμία χάνεται και οι συγκρούσεις κάνουν την εμφάνισή τους αισθητή. Άραγε είναι τόσο σημαντική η αποδοχή του εαυτού μας;

  Πολλοί μιλούν για το πώς φαινόμαστε στους άλλους, πως οι άλλοι νιώθουν για εμάς και τι αντίκτυπο έχει αυτό στην αυτοεικόνα μας. Όμως τα πάντα ξεκινούν με το πώς νιώθουμε πρώτα εμείς για τον εαυτό μας.

  Η έννοια της αυτοεκτίμησης και της αποδοχής του είναι μας, με τα ελαττώματά του και τα θετικά του, ξεκινά από τα παιδικά μας χρόνια. Οι κοινωνικές συναναστροφές και τα πρότυπά μας, θα καθορίσουν το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, και πόσο καθοριστικό ρόλο θα παίξει η γνώμη των άλλων στην εικόνα που έχουμε για εμάς.

  Έτσι, σιγά σιγά χτίζεται η προσωπικότητά μας και μαθαίνουμε να ερχόμαστε πιο κοντά στον εσώτερο εαυτό μας. Και τι θα πει αυτό; Πως μαθαίνουμε να αποκτούμε αυτογνωσία, να κρίνουμε τον εαυτό μας, όπου είναι απαραίτητο, να αποδεχόμαστε τα λάθη μας και διαρκώς να προσπαθούμε να βελτιωθούμε και να γίνουμε καλύτεροι, με στόχο φυσικά, να αγγίξουμε τον ιδανικό μας εαυτό. 

  Ο ιδανικός εαυτός, είναι αυτός ο οποίος θα θέλαμε να είμαστε, οι προσδοκίες και τα όνειρα που έχουμε για την προσωπικότητά μας, για τις σχέσεις μας με τους άλλους, για μία καλύτερη θέση στη δουλειά μας για ότι μας αφορά, το οποίο στην ουσία θα μας ανεβάσει ένα επίπεδο, από αυτό που ήδη είμαστε.

  Όταν όμως, δεν υπάρχει η αποδοχή του εαυτού μας, τότε οι εσωτερικές μας συγκρούσεις, μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια εικόνα του εαυτού μας, η οποία δε μας αρέσει. Αρνητικά συναισθήματα μας κατακλύζουν και συχνά η θλίψη συνοδεύει τις σκέψεις μας, σκέψεις, οι οποίες σχετίζονται πάντα με τον εαυτό μας.

  Συχνά, η αυτοαποδοχή συνδέεται με την απουσία αποδοχής από το περιβάλλον μας, όταν οι γύρω μας δε μπορούν να αποδεχτούν αυτό που είμαστε, τότε ο προβληματισμός ασυνείδητα μεταφέρεται μέσα μας και μπαίνουμε στη διαδικασία να αναρωτηθούμε “Γιατί είμαι τόσο λάθος”, “Γιατί δεν μπορώ να γίνω καλύτερος” ή “Εγώ δεν αξίζω τίποτα”, κτλ.

  Όταν εμείς και ο εαυτός μας, τα πάμε καλά, πράγμα που σημαίνει, όταν νιώθω όμορφα με αυτό που είμαι, όταν γνωρίζω τι έχω κάνει στη ζωή μου και για ποιο λόγο αξίζω τον σεβασμό και την εκτίμηση από τους άλλους, τότε μονάχα η ψυχική ηρεμία και γαλήνη μπορεί να με διακατέχει. 

  Μην αφήνετε τους άλλους να σας επηρεάζουν αρνητικά για αυτό που είστε, αλλά και για όλα αυτά, τα οποία μπορείτε να κάνετε. Μην ξεχνάτε να δουλεύετε με τον εαυτό σας και να μην αφήνετε άλυτες συγκρούσεις να περιπλανιόνται μέσα σας. Αποδεχθείτε αυτό που είστε, διότι ο καθένας από εμάς είναι μοναδικός και αξίζει γι’ αυτό ακριβώς που είναι.

Το άτρωτο της εφηβείας

  Η εφηβεία είναι μία περίοδος, η οποία διακρίνεται από ξεγνοιασιά, ανεμελιά και ελευθερία. Αν και οι μαθητικές υποχρεώσεις, φαντάζουν στα παιδιά, μία τεράστια ευθύνη, την οποία, οφείλουν να αναλάβουν, ακόμη και αν δεν το θέλουν, ωστόσο η αίσθηση της ανεξαρτησίας δεν παύει να τους περικλείει κάθε στιγμή της ζωής του.

  Μιλώντας με τους έφηβους, νιώθεις η μαγεία της νιότης να σε συνεπαίρνει. Οι σκέψεις τους για τη ζωή κρύβουν μέσα τους ζωντάνια, αισιοδοξία και πως κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να σταθεί μπροστά τους και να τους χαλάσει τα σχέδια.

  Τα όνειρά τους μοιάζουν με λουλούδια χρωματιστά, που σου δίνουν την εντύπωση, ακούγοντάς τα, πως χρωματίζουν την ασπρόμαυρη ζωή των ενηλίκων.

  Η εφηβεία διακρίνεται από το άφθαρτο, το άτρωτο, εκείνο, που κανείς δεν μπορεί να χαλάσει, ακόμα και όταν πέφτεις, οι φίλοι σου θα σε σηκώσουν και θα σταθείς γρήγορα στα πόδια σου, κάνοντας ξανά όνειρα, γεμάτος με ελπίδες, που κανείς δεν μπορεί να σου στερήσει.

  Μιλώντας στα παιδιά, για τους κινδύνους, που ενέχει η εφηβεία, τα μηχανάκια, η παράνομη οδήγηση, οι σεξουαλικές επαφές με τους συνομηλίκους τους, το αλκοόλ, το κάπνισμα, παρατηρείς, πως όλα αυτά φαντάζουν πολύ μακρινά στο μυαλό τους.

  Είναι πολύ δύσκολο να διανοηθούν, πως θα μπορούσαν οι ίδιοι να είναι θύματα ενός τροχαίου ή θύματα μιας σχέσης ή ακόμα και εξαρτημένοι σε μια συνήθεια, όπως το κάπνισμα, το αλκοόλ ή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ακόμα κι αν είναι, ακόμα και αν καθημερινά ακούν περιστατικά στην τηλεόραση ή στην περιοχή τους για συνομηλίκους τους, ακόμα και αν οι ίδιοι είναι παρατηρητές αυτών των φαινομένων.

  Κι όμως, τίποτα απ' όλα αυτά δεν μπορεί να τους στερήσει την περιέργεια, την ελπίδα για το αύριο, τη θέληση για ζωή. Το άτρωτο που τους διακρίνει, τους προστατεύει από τον φόβο και εν μέρει αυτό μπορεί να είναι καλό, όμως δεν παύει να είναι και επικίνδυνο.

  Εάν όλα αυτά τα παιδιά είχαν σε μικρό βαθμό έστω, την αίσθηση του φόβου για τις συνέπειες των πράξεων τους, ίσως θρηνούσαμε λιγότερα θύματα, θύματα εννοώντας παιδιά εξαρτημένα, παιδιά νεκρά, παιδιά με προβλήματα ψυχικής ή και σωματικής φύσεως.

  Παρόλα αυτά, στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι ο εκφοβισμός, είτε των εφήβων, είτε των γονιών, αλλά η πρόληψη μέσω της ενημέρωσης. Μην ξεχνάτε λοιπόν, να ενημερώνετε τα παιδιά για όλους τους κινδύνους, που εγκυμονεί η εφηβεία, να συζητάτε μαζί τους και να τα ακούτε.

  Και οπωσδήποτε, είναι σημαντικό να λύνετε εσείς τις απορίες τους, διότι η πληροφόρηση η δίκη σας, σίγουρα είναι πολύ καλύτερη από την παραπληροφόρηση των άλλων.

Ουπς κάτι ξέχασα…

  Ένα συνηθισμένο φαινόμενο, το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν καθημερινά, είναι να ξεχάσουν τις υποχρεώσεις τους ή να κάνουν πράγματα κατά λάθος, χωρίς συχνά, να αναγνωρίζουν, ότι το μερίδιο ευθύνης είναι αποκλειστικά του μυαλού τους.

  Εξαιρώντας τους ανθρώπους, που πάσχουν από παθήσεις, οι οποίες σχετίζονται με τη μνήμη, μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων συμπεριφέρονται με τον παραπάνω τρόπο και δυσκολεύονται να καταλάβουν, γιατί τους συμβαίνει αυτό.

  Οι λεγόμενες παραπραξίες και παραδρομές είναι όροι, οι οποίοι εξηγούν εν μέρει αυτά τα φαινόμενα. Ενώ το άτομο έχει προγραμματίσει να διεκπεραιώσει κάποιες υποχρεώσεις, τις οποίες όμως, δε θέλει πραγματικά να φέρει εις πέρας, το σύμπαν κατά τη γνώμη του συνωμοτεί εναντίον του και όλα του πάνε στραβά, χωρίς να καταφέρνει να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

  Οι παραδρομές ή αλλιώς απροσεξίες είναι αντίστοιχα, οι πράξεις που κάνουμε τυχαία, χωρίς να έχουμε επίγνωση, ότι κατά βάθος θέλαμε να πράξουμε ακριβώς αυτό. Αναφέρονται και ως φροϋδικό ολίσθημα, καθώς ο Freud μελέτησε εκτενώς το φαινόμενο.

  Μία κυρία, η οποία δε θρέφει ευχάριστα αισθήματα για έναν κύριο, τυχαία πέφτει πάνω του και τον λερώνει με ένα ποτήρι κρασί. Φαινομενικά, φαίνεται να είναι ένα γεγονός τυχαίο, το οποίο συνέβη άθελα της κυρίας, όμως εκείνη νιώθει μια κάποια ικανοποίηση, χωρίς να ξέρει το γιατί.

  Παραδείγματα παραπραξιών συναντούμε καθημερινά στη ζωή μας. Ένας κύριος υπό την πίεση της συντρόφου του, για αρκετό χρονικό διάστημα σκέφτεται να αγοράσει ένα δώρο λόγω γενεθλίων της, τελικά καταλήγει να ξεχάσει τα γενέθλια και φυσικά να μην της αγοράσει το δώρο.

  Ποιος όμως είναι ο υπαίτιος αυτών των καταστάσεων; Φυσικά δεν είναι η τύχη ή η ατυχία της στιγμής, αλλά είναι το υποσυνείδητο, το οποίο δουλεύει εν αγνοία μας και λειτουργεί σύμφωνα με τα πραγματικά συναισθήματα, που θρέφουμε για τους ανθρώπους και τις ανάγκες, τις οποίες έχουμε.

  Τέλος, η λανθάνουσα γλώσσα, που λέει πάντα την αλήθεια, σχετίζεται ακριβώς με τα παραπάνω, καθώς η συνειδητότητα ελέγχεται από το υποσυνείδητο. Για παράδειγμα, λόγω προσχημάτων, άλλο θέλουμε να πούμε και τελικά, τα πραγματικά μας αισθήματα τείνουν να φανερώνονται την πιο ακατάλληλη στιγμή, μπροστά στους πιο ακατάλληλους ανθρώπους.

  Οπότε, θα ήταν σωστό την επόμενη φορά, να μην ανάγουμε τα λάθη μας, είτε λεκτικά, είτε πρόκειται για πράξεις μας, στην ατυχία, αλλά να αναζητούμε μέσα μας τις αιτίες, για το πώς νιώθουμε για τους ανθρώπους ή τις εκάστοτε συνθήκες.

Η ανηδονία, ένα καθημερινό φαινόμενο

  Η ανηδονία είναι μία κατάσταση, κατά την οποία ο άνθρωπος δεν νιώθει καμία ευχαρίστηση στη ζωή του, απ’ όσα κάνει. Αδυνατεί να χαρεί με τους φίλους του, με την οικογένεια του, ακόμα και με τον σύντροφό του.

  Το άτομο αυτό, παράλληλα δεν νιώθει δημιουργικό, ακόμα και εάν καθημερινά δημιουργεί. Όλα του φαίνονται ανούσια και σε καταστάσεις ευχάριστες, νιώθει μονοτονία και ανία.

  Η ανηδονία συνδέεται με την κατάθλιψη, καθώς είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της. Το άτομο που πάσχει αδυνατεί να το αντιληφθεί συνήθως, ενώ οι γύρω του, το νιώθουν και συχνά το παρακινούν να νιώσει χαρά.

  Εκτός από τις συνήθεις δραστηριότητες, που δεν αποπνέουν ευχαρίστηση, όπως το φαγητό, η εργασία, τα σπορ, οι έξοδοι, τα χόμπι, παράλληλα, το άτομο αδυνατεί να απολαύσει και τη σεξουαλική δραστηριότητα. Ένα κομμάτι, το οποίο αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα, ο σύντροφος που σχετίζεται μαζί του.

  Δυστυχώς, στις μέρες μας, οι καταιγιστικές αρνητικές ειδήσεις από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, δημιουργούν στους περισσότερους ανθρώπους το αίσθημα της ανηδονίας. Και ενώ, δεν έχουν διαγνωσθεί από την ασθένεια της κατάθλιψης, τους κατακλύζει ένα γενικότερο αίσθημα δυσαρέσκειας για τα πάντα.

  Είναι ανάγκη, λοιπόν, να αναθεωρήσουμε τον τρόπο αντίληψης της ζωής μας, να πάψουμε να ασχολούμαστε συνεχώς με αρνητικές καταστάσεις και να δώσουμε σημασία, σε οτιδήποτε όμορφο συμβαίνει στην καθημερινότητά μας.

  Ουσιαστικό ρόλο παίζει, η αναζήτηση του νοήματος της ζωής μας. Καθένας βλέπει τη ζωή του ποικιλοτρόπως, μέσα από μία διαφορετική οπτική γωνία. Το θέμα είναι να αναζητά πράγματα, που τον κάνουν ευτυχισμένο, που του δίνουν ζωή και δύναμη και να μη μένει στάσιμος στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

  Ας επιλέξουμε να σχετιζόμαστε με ανθρώπους αισιόδοξους, χαμογελαστούς, οι οποίοι θα μας μεταδώσουν την ευχάριστη διάθεσή τους και θα μας βοηθήσουν να δούμε τη ζωή μας, με χαρά και μέσα από μία θετική όψη.

  Αρνητικοί άνθρωποι μας καταβάλλουν και μας ενισχύουν τα συναισθήματα δυσαρέσκειας. Και αν δεν μπορείτε να μείνετε μακριά τους, τότε χαρίστε τους εσείς ένα χαμόγελο και μεταδώστε τη δική σας θετική διάθεση.

  Οπωσδήποτε, αντιμετωπίζουμε δυσκολίες καθημερινά, και άσχημες, επώδυνες καταστάσεις, οι οποίες μας οδηγούν σε αισθήματα ανηδονίας και αδυναμίας να νιώσουμε οποιαδήποτε χαρά. Η δύναμη μας εκεί θα φανεί, εάν μπορούμε να πολεμήσουμε τις δυσκολίες με θετική ενέργεια, μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Μη μένετε με σταυρωμένα χέρια, δεχόμενοι απλώς τη ζωή σας, μονάχα πάρτε τη στα χέρια σας και δημιουργήστε! Μην ξεχνάτε να αναζητάτε το νόημα της ζωής καθημερινά και να προσπαθείτε να αγγίξετε την ευτυχία, εκεί κάπου υπάρχει και η απόλυτη ικανοποίηση!