Τα στάδια του πένθους σε κάθε αποχωρισμό

  Συχνά, επικεντρωνόμαστε στο πένθος για να μιλήσουμε για κάτι που αποχωριζόμαστε, και είναι πολύ επώδυνο, τον άνθρωπό μας. Ίσως, επειδή είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που μας επηρέαζε και μας επηρεάζει ακόμα και μετά το θάνατο του, και γι’ αυτό δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα.

  Ωστόσο, αν το σκεφτούμε καλά σε κάθε κατάσταση που βιώνουμε και αναγκαζόμαστε να αποχωριστούμε κάτι χωρίς να το θέλουμε, επειδή έτσι πρέπει ή επειδή επιβάλλεται, τότε ακολουθούν συνήθως τα κλασικά στάδια του πένθους. Φυσικά όχι στον ίδιο βαθμό με τον αποχωρισμό ενός ανθρώπου, αλλά κρατούν ωστόσο τα τυπικά χαρακτηριστικά του.

  Μιλώντας λοιπόν, με ανθρώπους, οι οποίοι χάνουν κάτι απότομα ή σταδιακά, όπως είναι η δουλειά τους, ή τα μαλλιά τους, ή ακόμα και τα νιάτα τους, παρατηρώ ότι εμφανίζουν τα ακόλουθα συμπτώματα, τα οποία είναι γνώριμα, όταν βιώνουμε το πένθος θανάτου.

  Το πρώτο σύμπτωμα που εμφανίζεται είναι η απόλυτη άρνηση, δεν μπορεί να δεχτεί το άτομου που του συμβαίνει οποιαδήποτε απώλεια, την κατάσταση που του συμβαίνει, παράλληλα όλα φαίνονται τόσο απελπιστικά, δυσκολεύεται να σκεφτεί την ζωή του χωρίς αυτό που χάνει. Αν μιλούσαμε υποθετικά για μια γυναίκα που χάνει τα μαλλιά της, ιδίως αν αυτά ήταν κυρίως χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς της, για παράδειγμα μακριά ή τα έβαφε ή τέλος πάντων αφιέρωνε χρόνο σε αυτά, θα λέγαμε τα εξής:

  Η αρχική αντίδραση είναι η άρνηση, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η κατάσταση την οποία βιώνει δεν είναι αποδεκτή και δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της με λιγότερα μαλλιά ή με το να είναι στο φυσικό τους χρώμα για καλύτερη διατήρηση. Νιώθει ένα μούδιασμα και όλα φαίνονται βουνό μπροστά της, ως προς τι λύσεις υπάρχουν.

  Έπειτα καθώς αρχίζει να αποδέχεται την κατάσταση το συναίσθημα του θυμού, κάνει την εμφάνισή του και η γυναίκα αναρωτιέται «γιατί συμβαίνει σε εμένα αυτό;» Ο θυμός αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση και είναι κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας. Συχνά, στρέφεται προς το περιβάλλον του ατόμου αλλά πιθανώς και προς το ίδιο το άτομο. Η ένταση του θυμού, υποδηλώνει το βαθμό έντασης της αγάπης προς το απολεσθέν αντικείμενο, πρόσωπο ή την απολεσθέντα κατάσταση.

  Στο επόμενο στάδιο η γυναίκα αρχίζει να διαπραγματεύεται τον εαυτό της και σιγά σιγά να συνηθίζει την νέα κατάσταση πραγμάτων. Σε αυτό το στάδιο τύψεις και έμμονες ιδέες κυριαρχούν καθώς το άτομο προσεύχεται να αλλάξει κάτι και όλα να γίνουν όπως παλιά, οι ενοχές μήπως κάτι είχε κάνει η ίδια λάθος την κατακλύζουν.

  Ακολουθεί το στάδιο της κατάθλιψης, όταν αναφέρω τον όρο κατάθλιψη, εννοώ τυπικά συμπτώματα της κατάθλιψης αλλά στο βαθμό που είναι διαχειρίσιμα από το άτομο, όταν αυτό δεν είναι εφικτό μιλούμε για παθολογική συμπεριφορά. Σε αυτό το στάδιο λοιπόν, το άτομο απομονώνεται, δεν έχει όρεξη να συμμετέχει στις δραστηριότητες, που έκανε στο παρελθόν, και συχνά διαταράσσεται ο ύπνος του και οι διατροφικές του συνήθειες.

  Τέλος, επέρχεται η αποδοχή αυτού που συνέβη, η γυναίκα μαθαίνει να ζει στην νέα πραγματικότητα χωρίς τον πλούτο των μαλλιών της ή τα πολλαπλά χρώματα που άλλαζε για να τα προστατεύσει ίσως και αρχίζει να ζει ξανά με αισιοδοξία, βρίσκοντας νέους τρόπους για να απολαύσει την ζωή και τις χαρές της.

  Αυτά θα μπορούσαμε να πούμε είναι τα στάδια που συχνά περνά κάθε άτομο, που βιώνει μία απώλεια, ωστόσο μην ξεχνάμε, πως κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός, με αποτέλεσμα να διαφέρουμε στον τρόπο έκφρασης και αντιμετώπισης των δύσκολων καταστάσεων.

  Κλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω, πως εδώ παρατίθενται μονάχα ενδεικτικά μερικές μέθοδοι αντιμετώπισης με σκοπό να αναγνωρίζουμε γρήγορα τα συμπτώματα και να μάθουμε να αντιμετωπίζομαι λιγότερο ανώδυνα τις δύσκολες περιστάσεις, τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους γύρω μας.  

Μετά από την καταιγίδα…

  Κάποτε μου είχε πει κάποιος, “μία σχέση για να λέγεται σχέση δε θα μπορούσε να υφίσταται χωρίς τσακωμούς, καβγάδες, και όλα τα παρελκόμενα που τη διέπουν για να θεωρείται σχέση”, τότε προσπάθησα να τον πείσω, πως η ηρεμία και η γαλήνη στις σχέσεις είναι το ζητούμενο για να θεωρούνται ως ευτυχισμένες.

  Σήμερα, μετά από κάποια χρόνια, οπωσδήποτε δεν έχω αλλάξει την άποψη, ότι θα πρέπει να ζητούμε την ηρεμία, όμως σίγουρα οφείλω να ομολογήσω, πως χωρίς καταιγίδες οι σχέσεις μοιάζουν τόσο ανιαρές, τόσο βαρετές και χωρίς ουσία.

  Φυσικά δε θέλω να ακυρώσω σχέσεις, που πραγματικά οι σύντροφοι καταφέρνουν να διατηρούν για χρόνια το αίσθημα της γαλήνης μεταξύ τους, χωρίς να φιλονικούν, χωρίς να διαπληκτίζονται και γενικότερα χωρίς να υπάρχουν συννεφάκια από πάνω τους, σίγουρα είναι άξιοι για έρευνα.

  Ο συνήθης άνθρωπος, θα μπορούσαμε να πούμε είναι αυτός, που εάν δεν υπήρχε λίγο ένταση στην ζωή του, δεν θα άντεχε, σε σημείο καμιά φορά που λέμε, πως προκαλεί χωρίς λόγο εντάσεις για να νιώσει ότι ζει, ότι υπάρχει. Διαπληκτίζομαι, άρα υπάρχω θα μπορούσαμε να πούμε σήμερα…

  Το να διαπληκτίζεσαι δεν είναι κάτι κακό, ως διαφορετικές προσωπικότητες σίγουρα οι απόψεις μας διαφέρουν, και συχνά τείνουν προς αντίθετες εντελώς πλευρές. Η ένταση είναι αυτή, που δίνει ζωή στα ζευγάρια, και όταν λέω ένταση εννοώ με κάθε τρόπο, είτε αυτή είναι μια καταιγίδα, δηλαδή τσακωμούς, είτε αυτή είναι ένας ανεμοστρόβιλος πάθους, ο έρωτας αλλιώς.

  Μέσα από τις έντονες συζητήσεις, ανταλλάσσουμε τις απόψεις μας, συχνά είναι και μια ευκαιρία για να εκτονωθούμε, να ξεσπάσουμε και να αποβάλλουμε το άγχος, το στρες και ότι άλλο μας καταπιέζει και δεν γνωρίζουμε, πώς να το εκφράσουμε.

  Είναι λοιπόν, μια έξοδος των καταπιεσμένων συναισθημάτων, είτε από την προσωπική μας ζωή, είτε από την επαγγελματική, που δυστυχώς προσπέφτουν επάνω στο άτομο που θα βρεθεί κάτω από την καταιγίδα. Συχνότερα είναι τα μέλη της οικογένειάς μας, γονείς, σύντροφοι, παιδιά.

  Το ιδανικό θα ήταν, ότι μας καταπιέζει να το εξωτερικεύαμε και μάλιστα στον αντίστοιχο άνθρωπο, όμως επειδή συχνά αυτό είναι δύσκολο έως και ακατόρθωτο, καλό θα ήταν να βρίσκαμε το εξιλαστήριο θύμα και ποιος άλλος καλύτερος από τον σύντροφό μας;

  Φυσικά δεν πιστεύω πως θα πρέπει τα ζευγάρια, να αρχίσουν από σήμερα να τσακώνονται για να γίνουν ευτυχισμένα. Όμως είναι ένας τρόπος να έρθουν πιο κοντά, να βιώσουν την ένταση, αλλά κυρίως την υπέροχη ηλιόλουστη μέρα μετά την καταιγίδα.

  Μετά από έναν τσακωμό οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, γνωρίζουν κι άλλες πλευρές του συντρόφου τους αλλά και του ίδιου τους του εαυτού, πτυχές της προσωπικότητας, που ίσως δεν γνώριζαν, ανάγκες άγνωστες, ή πάθη και επιθυμίες ανεκπλήρωτες.

  Κλείνοντας, θα ήθελα να δώσω έμφαση μονάχα στην ένταση με οποιοδήποτε τρόπο σε μια σχέση. Όσο λοιπόν, καταφέρνουμε να την διατηρούμε, τόσο δυνατά θα ζούμε τη ζωή μας, οπωσδήποτε στόχος είναι να αναδύεται μια θετική ενέργεια μέσα από την ένταση και να μη μένουμε στις καταιγίδες! Στόχος δεν είναι ένας τσακωμός, αλλά το αποτέλεσμα αυτού.

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο

  Από αρχαιοτάτων χρόνων μνημονεύεται η εκδίκηση, ως όρος για ανταπόδοση δικαιοσύνης, για λόγους μίσους, για λόγους κακίας ή ίσως κακόβουλων ανθρώπων, για αίτια πάθους, για αίτια κλοπής και άλλα πολλά.

  Άραγε γιατί είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο; Από φαινομενικής όψεως θα μπορούσαμε να πούμε, η εκδίκηση χρειάζεται μία μετασκέψη ή για να το πούμε πιο λαϊκά, μία προεργασία στο μυαλό, ένα προσχέδιο για το πώς θα πρέπει να δράσει το υποκείμενο, το οποίο θέλει να εκδικηθεί.

  Εάν η πράξη ήταν άμεση, θα ήταν απλώς μία αντίδραση και δεν θα λεγόταν εκδίκηση. Για παράδειγμα, εάν κάποιος με κοροϊδέψει και το μάθω, εάν πάω απευθείας και το συζητήσω μαζί του, ή κάνω μια πιο εξτρεμιστική πράξη, όπως να τον χτυπήσω, τότε είναι απλώς μία αντίδραση.

  Εάν όμως, στο ίδιο παράδειγμα, καθίσω και σκεφτώ πως θα ανταποδώσω την κοροϊδία, που υφιστάμεθα και πως θα μπορέσω να πληγώσω αυτόν που με πλήγωσε, τότε μιλάμε για εκδίκηση και μία περίοδο ή ένα διάστημα, ένα πέρασμα χρόνου σκέψης για την επόμενη κίνηση μου, το προσχέδιο της εκδίκησης.

  Και αφού έγινε ξεκάθαρο, ας το πούμε τι ορίζεται ως εκδίκηση, πάμε να δούμε τις ψυχολογικές συνέπειες αυτής. Τι αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος που αναζητά εκδίκηση; Σίγουρα όχι κάτι ευχάριστο. Βέβαια η αδρεναλίνη, όπως και άλλες ορμόνες στον οργανισμό μας ενεργοποιούνται, καθώς αναζητούμε ένα σατανικό σχέδιο, που θα φέρει πίσω τη δικαιοσύνη και ίσως επιφέρουν παράλληλα και ευφορία ή ευχαρίστηση εκείνες τις στιγμές.

  Όμως, αρνητικές ορμόνες που σχετίζονται με το άγχος, το στρες, το αν θα πετύχει το σχέδιο ή η εκδίκηση κάνουν την παρουσία τους αισθητή, κάτι που δεν είναι καθόλου ευχάριστο για τον οργανισμό μας.

  Τελικά, μία ακόμα παροιμία λέει, πως εάν έχεις σκοπό να εκδικηθείς κάποιον σκάψε καλύτερα δύο τάφους, έναν οπωσδήποτε για εκείνον, αλλά έναν ακόμα για εσένα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την εκδίκηση, όσο σκάβουμε το λάκκο, παράλληλα σκάβουμε και τον δικό μας, καθώς υποφέρουμε και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να χαλαρώσει και να ηρεμήσει.

  Τα αρνητικά συναισθήματά μας, θεριεύουν και σιγά σιγά μας κατακλύζουν κάνοντας μας να χάνουμε τον δρόμο της αλήθειας και συχνά να χάνομαι και τον ίδιο μας τον εαυτό, σε μια προσπάθεια να φανούμε τελικά ανώτεροι, τη στιγμή που έχουμε πέσει ήδη στα μάτια των άλλων.

  Έτσι λοιπόν, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο όχι μόνο, διότι χρειάζεται κάποιος χρόνος για να οργανωθεί, οπότε το φαγητό κρυώνει, αλλά και γιατί ακόμα και όταν επέλθει η εκδίκηση καταλήγουμε να μην ευχαριστιόμαστε την υποτιθέμενη νίκη, διότι όλος αυτός ο αγώνας συχνά δεν αξίζει τον κόπο, αλλά ούτε και τον χρόνο που ξοδέψαμε για να τον πετύχουμε.

  Η λύση είναι η συγχώρεση του ανθρώπου, που μας πλήγωσε και η σκέψη, πως κάθε εμπειρία είναι ένα μάθημα, το οποίο μας βοηθά να πάμε παρακάτω και όχι να μένουμε στάσιμοι. Η εκδίκηση μόνο πόνο μπορεί να φέρει, που τελικά και εμείς οι ίδιοι να μην μπορούμε να τον αντέξουμε. Ας δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία στον εαυτό μας, να πάει μπροστά και όχι να μένει στο παρελθόν!

Ο γάμος μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις του

  Όλοι λίγο ή πολύ γνωρίζουμε τις βασικές πτυχές του γάμου. Όταν λοιπόν, αναφερόμαστε στο θεσμό του γάμου, θεωρούμε ως δεδομένο για το ζευγάρι, το οποίο δένεται με τα δεσμά του ιερού αυτού μυστηρίου, πως περιβάλλεται από διάφορα στοιχεία, συνήθως κοινά σε όλα τα παντρεμένα ζευγάρια.

  Αυτά τα στοιχεία θα μπορούσαμε να πούμε, πως είναι η πίστη, η εμπιστοσύνη του ενός συντρόφου προς τον άλλον, η αγάπη, η έλξη, η ειλικρίνεια, η ανάγκη να κάνω τον σύντροφό μου ευτυχισμένο. Και άλλα πολλά στοιχεία, που άλλοτε διαφέρουν από ζευγάρι σε ζευγάρι και άλλοτε είναι κοινά η ευγνωμοσύνη, η αυτοεκτίμηση, ο σεβασμός κτλ.

  Κι όμως, κάθε ζευγάρι είναι τόσο διαφορετικό και θα ήταν τρομερό λάθος να μπαίνει στην διαδικασία να συγκρίνει τον έγγαμο βίο του με των άλλων ζευγαριών. Κάθε σχέση είναι μοναδική και οφείλουμε να την παρατηρούμε, να την κρίνουμε, να την αξιολογούμε μονάχα με αυτόν τον τρόπο ως μία ιδιάζουσα περίπτωση.

  Κάθε ζευγάρι οφείλει να βάζει τους δικούς του κανόνες, τους δικούς του περιορισμούς, και να οριοθετεί τις ευτυχισμένες στιγμές του σύμφωνα με τα δικά του πρότυπα και όχι με αυτά άλλων ζευγαριών. Το ότι τα ταξίδια, ή η απόκτηση παιδιών είναι κομμάτια του παζλ της ευτυχίας ενός ζευγαριού, δε σημαίνει, πως αυτό αντιπροσωπεύει όλα τα ζευγάρια.

  Ο γάμος είναι ένα μεταβατικό στάδιο στη σχέση του ζευγαριού και που οφείλουν όλα τα ζευγάρια να σκεφτούν καλά πριν μεταβούν σε αυτό. Βέβαια στις μέρες μας, όλα είναι πιο απλά, καθώς το διαζύγιο είναι η εύκολη λύση και μέσα από αυτό επέρχεται η διάλυση της σχέσης και δεν γίνεται καμία προσπάθεια για επανένωση του ζευγαριού.

  Ο γάμος όμως, δεν θα έπρεπε να αποφασίζεται έτσι απλά και έπειτα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η απόφαση να παίρνεται πίσω. Ο γάμος είναι η συνειδητή απόφαση ενός ανθρώπου να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του με έναν άλλον άνθρωπο. Οφείλει λοιπόν, ο καθένας μας να ψάξει να βρει τρόπους να είναι πρώτα ο ίδιος ευτυχισμένος και μέσα από την ευτυχία να καταφέρνει να μεταφέρει το ίδιο αίσθημα στον σύντροφό του.

  Και αφού, ως προσωπικότητες είμαστε άτομα μοναδικά, έτσι ακριβώς οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους, ως μοναδικές και ιδιαίτερες. Και κατ’ επέκταση και ο έγγαμος βίος για το κάθε ζευγάρι είναι μοναδικός και αξίζει ιδιαίτερης μεταχείρισης από τα μέλη που τον βιώνουν.

  Μην επηρεάζεστε λοιπόν, από άλλα ζευγάρια, το πώς ζουν, το πώς συμπεριφέρονται προς τα έξω, το πώς μιλούν ο ένας στον άλλον. Το πώς εκφράζουν τα συναισθήματά τους και πως ξετυλίγουν τον έρωτά τους ο ένας στον άλλον. Αναζητείστε τις δικές σας ανάγκες, τι κάνει εσάς ευτυχισμένους και τον σύντροφό σας, μόνον έτσι θα βρείτε την πραγματική ευτυχία στον γάμο σας! 

Σχέσεις μιας χρήσης

  Μιλώντας για σχέσεις, ολοένα και συχνότερα, παρατηρείται το φαινόμενο των σχέσεων μιας χρήσης ή θα μπορούσαμε αλλιώς να τις ονομάσουμε και επιφανειακές σχέσεις, καθώς δεν προλαβαίνουν να βιωθούν βαθιά και ουσιαστικά συναισθήματα από τα πρόσωπα, που τις απαρτίζουν.

  Είναι άραγε μία νέα μόδα; Συχνά ακούς από τους νέους κάθε μήνα, κάθε βδομάδα να βρίσκονται με άλλον σύντροφο και νιώθουν ωραία γι’ αυτό, νιώθουν δημοφιλείς και αποδεκτοί από την παρέα τους, καθώς αρέσκονται από πολλά άτομα ερωτικά.

  Κι όμως, αδιαφορούν για το ότι αναλώνονται σε σχέσεις και ανθρώπους που πέρα από την σαρκική απόλαυση δεν τους προσφέρουν κάτι άλλο. Και είναι άραγε αρκετό για αυτούς; Σίγουρα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την εμπειρία ως ένα καλό επιχείρημα, καθώς περισσότεροι ερωτικοί σύντροφοι, προσδίδουν μεγαλύτερη ποσοτικά εμπειρία στο κομμάτι της ερωτικής μας ζωής.

  Παράλληλα, αναφορικά μονάχα, προσδίδουν περισσότερες πιθανότητες παθολογίας σεξουαλικών μεταδιδόμενων νοσημάτων καθώς στην νεαρή ηλικία, ο νέος νιώθει δυνατός, υπερδύναμος και άτρωτος πιστεύοντας, ότι δεν θα κολλήσει τίποτα ποτέ εκείνος και πως όλοι οι κίνδυνοι βρίσκονται πολύ μακριά από αυτόν.

  Όμως πέρα, από αυτό, που τελικά όντως μπορεί ένας νέος να προσέχει και να είναι υγιής για πάντα, υπάρχει ένα άλλο κομμάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί με προφυλακτικά, που βρίσκουμε στην αγορά. Έχει να κάνει με την ψυχή μας και την φθορά της, καθώς εναλλάσσεται στις νέες αγκαλιές.

  Είτε είναι άνδρας, είτε είναι γυναίκα, είτε είναι σκληρός, είτε είναι ευαίσθητος άνθρωπος κάθε ερωτική επαφή είναι επαφή δύο ψυχών. Η ερωτική επαφή είναι μια πράξη, που φανερώνει τον έρωτα, την έλξη, το πάθος, την ζεστασιά, την φροντίδα, χιλιάδες συναισθήματα που ξεδιπλώνονται μέσα από αυτήν και πλημμυρίζουν τα πρόσωπα που έρχονται σε συνουσία.

  Δυστυχώς, τα ΜΜΕ παρουσιάζουν μια νέα διάσταση του έρωτα και οι νέοι μπερδεύονται με αποτέλεσμα να προσπαθούν να εφαρμόσουν κάτι που και οι ίδιοι δεν αντέχουν. Διότι όλα αυτά έχουν και τις συνέπειες τους. Οι οποίες αργά ή γρήγορα εμφανίζονται στην συμπεριφορά μας, στην αυτοπεποίθησή μας, στην αυτοεκτίμησή μας, αλλά και στην εμπιστοσύνη μας προς τους ανθρώπους.

  Όταν οι σχέσεις είναι επιφανειακές και άδειες από συναισθήματα δε μένει τίποτα παρά να εγκαταλείψεις την σχέση η οποία δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει. Μένεις σε μια σχέση, όταν ο σύντροφός σου σε γεμίζει, όταν σου δίνει δύναμη, όταν βιώνεις έντονα συναισθήματα, αγάπη, σεβασμό, εκτίμηση από τον άλλον, όταν νιώθεις Άνθρωπος.

  Ας προφυλάξουμε τις σταθερές σχέσεις ενθαρρύνοντας τους νέους σε αυτές, διότι έτσι, δεν τους προφυλάσσουμε μόνο σωματικά αλλά και από ψυχοπαθολογίες, που πιθανώς θα ανακύψουν στη μετέπειτα ζωή τους.

Αλλάζοντας τον κόσμο

  Κάποιος είπε κάποτε μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο κάνοντας μια τυχαία πράξη καλοσύνης τη φορά… Όταν λέμε πως θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, εννοούμε πως θέλουμε να βελτιώσουμε κάποιες συμπεριφορές, κάποιες καταστάσεις, κάποιες νοοτροπίες.

  Και τι; Είμαστε εμείς οι Δημιουργοί; Όχι φυσικά, αλλά όλοι μπορούμε με τις πράξεις μας, με τον χαρακτήρα μας, με την προσωπικότητά μας να διαμορφώσουμε και να αλλάξουμε το περιβάλλον μας, και κατ’ επέκταση το περιβάλλον να αλλάξει την κοινωνία μας και η κοινωνία τον τόπο μας και ούτω κάθε εξής.

  Όλοι εμείς αν το δούμε ατομικά, είμαστε μονάδες, ωστόσο δεν παύουμε να λειτουργούμε σε κοινωνικά σύνολα και καθημερινά να αλληλοεπηρεαζόμαστε μεταξύ μας, να λαμβάνουμε και να στέλνουμε μηνύματα, να διαμορφώνουμε και να διαμορφωνόμαστε από τους άλλους.

  Συχνά, ιδίως στις κλειστές κοινωνίες, αντιμετωπίζουμε συμπεριφορές, οι οποίες μας ξενίζουν, μας πληγώνουν, μας δημιουργούν αρνητικά και άσχημα συναισθήματα, και αναρωτιόμαστε πώς θα μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο; Πώς θα μπορούσα να αλλάξω όλες αυτές τις νοοτροπίες που δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μου, ώστε να ζω ευτυχισμένος και χαρούμενος.

  Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας, εμείς μόνο μπορούμε να αλλάξουμε τον κύκλο μας, τους ανθρώπους που σχετιζόμαστε, την κοινωνία μας και τον τόπο μας. Διαβάζοντας βιβλία, ανοίγοντας τους ορίζοντες μας, συναναστρεφόμενοι με άλλους ανθρώπους έχουμε την ευκαιρία καθημερινά να προσφέρουμε τις γνώσεις μας, τις αντιλήψεις μας, να λαμβάνουμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες και απόψεις.

  Κουτσομπολιά, κακόβουλα σχόλια, αρνητικές κρητικές, η συχνή ενασχόληση με τα προβλήματα των άλλων και όχι με τα δικά μας, είναι κάποιες από τις πολλές καταστάσεις, που αντιμετωπίζουμε καθημερινά και το μόνο που θέλουμε είναι να ζούσαμε κάπου άλλου μόνοι μας, που να μη μας γνωρίζει κανείς και να κάναμε αυτό που θέλαμε ανεξάρτητοι και ελεύθεροι.

  Είναι κάποια πράγματα που θα θέλαμε να αλλάξουμε και να είστε σίγουροι ότι μπορούμε, οι καθημερινές μας συναναστροφές με τους ανθρώπους, μας δίνουν την ευκαιρία να στείλουμε τα δικά μας μηνύματα, να μιλήσουμε για τις επιθυμίες μας και να επηρεάσουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μας, όπως κι εκείνοι με την σειρά τους επηρεάζουν εμάς.

  Όμως, οφείλουμε να προσέχουμε, διότι οι κίνδυνοι να παρασυρθούμε είναι πολλοί, η αρνητική ενέργεια μπορεί να μας καταβάλλει και να επιθυμούμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το χειρότερο, πράγμα που συχνά είναι πιο εύκολο από το να τον βελτιώσουμε.

  Η δύναμη να συγκρατηθούμε βρίσκεται μέσα μας, όπως και η εμπιστοσύνη και η αυτοπεποίθηση, με μία πράξη καλοσύνης της φορά, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ας το δοκιμάσουμε!

Εξομολόγηση και Ψυχοθεραπεία

                                                                    &

  Βρισκόμαστε σε περίοδο, κατά την οποία οι περισσότερο από εμάς, πηγαίνουμε για εξομολόγηση, καθώς είναι Πάσχα, κάνουμε νηστεία και προσπαθούμε όσο μπορούμε να αποβάλλουμε όλες τις κακές μας συνήθειες.

  Ωστόσο, πολύς κόσμος συνηθίζει να πηγαίνει για εξομολόγηση αρκετές φορές τον χρόνο, και να κρατά αντίστοιχα και νηστείες, όπως κάθε Τετάρτη και Παρασκευή ή τον Δεκαπενταύγουστο ή τα Χριστούγεννα.

  Η εξομολόγηση είναι μία συνήθεια από αρχαιοτάτων χρόνων, και ο εξομολόγος μοιάζει να έχει μια ιδιότητα ψυχοθεραπευτή ή λυτρωτή, που παίρνει όλα τα σφάλματα που έχουμε κάνει και μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι.

  Παράλληλα, με την εμπειρία του και με τις γνώσεις του από τα θρησκευτικά βιβλία μπορεί και χρησιμοποιεί συμβουλευτικές δεξιότητες και κατευθύνει τους πιστούς, ώστε να βελτιώσουν τον εαυτό τους, να αποκτήσουν ηρεμία, αλλά και αυτογνωσία.

  Αντίστοιχα, τα τελευταία χρόνια, που βρίσκεται στο προσκήνιο η ψυχοθεραπεία, πολλοί την επιλέγουν πια ως μία διέξοδο στα προβλήματά τους. Ο ψυχοθεραπευτής με τις ειδικές τους γνώσεις προσπαθεί να εκμαιεύσει από τον συμβουλευόμενο την αλήθεια που κρύβει μέσα του και να τον βοηθήσει να επαναφέρει την ισορροπία στην ζωή του.

  Είτε είναι εξομολόγος, είτε ψυχοθεραπευτής κοινοί στόχοι είναι να νιώσει καλύτερα ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί τους, και να βοηθηθεί, να αποβάλλει τις άσχημες σκέψεις, να έλθει πιο κοντά στον εαυτό του, να φύγει από μέσα του το βάρος των ενοχών, των ψεμάτων, των προβλημάτων και να επέλθει η εσωτερική γαλήνη.

  Η εξομολόγηση συνδέεται με την θρησκεία και είναι ένας τρόπος να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, αλλά και τους άλλους, για ότι μας έχουν κάνει και να συγχωρεθούμε και οι ίδιοι από τον Θεό, με σκοπό πάντα, την αυτοβελτίωση μας και τη μελλοντική μας προσπάθεια να αλλάξουμε και να αποβάλλουμε όλες τις κακές μας συνήθειες.

  Παράλληλα, σημαντικός επίσης, στόχος είναι η μετάνοια, να ζητήσουμε συγνώμη για τα λάθη μας και ότι μας πληγώνει σε σχέση με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Πράγματα που έχουμε πράξει και δεν νιώθουμε περήφανοι γι' αυτά και φυσικά να νιώσουμε καθαροί από κάθε αρνητική σκέψη.

  Ο ψυχολόγος όμως, δουλεύει με την νόηση, την σκέψη, στόχος είναι να αλλάξουν οι λανθασμένες ιδέες που έχουμε, να εκπαιδευτούμε σε τεχνικές επίλυσης προβλημάτων, και να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τελικά μόνοι μας όλες τις δύσκολες καταστάσεις.

  Αν και οι δύο αυτοί ρόλοι φαίνεται να μοιάζουν, παράλληλα διαφέρουν, και σίγουρα δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει ένας εξομολόγος έναν ειδικό ψυχικής υγείας, αλλά ούτε και το αντίθετο.

  Σε έναν χριστιανό ο εξομολόγος είναι απαραίτητος καθώς είναι ένα κομμάτι της θρησκευτικής του ζωής, που δεν θα πρέπει να εκλείπει. Ο ψυχοθεραπευτής όμως, είναι απαραίτητος, όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη και όχι λόγω μόδας, όπως συχνά λέγεται.

  Και μην ξεχνάμε πως ο ψυχοθεραπευτής δεν είναι εκεί ούτε για να συγχωρέσει, ούτε για να δώσει άφεση αμαρτιών, όπως και ο εξομολόγος δεν μπορεί να διαγνώσει την ψυχοπαθολογία. Ας απευθυνόμαστε λοιπόν στους αρμόδιους ανάλογα με αυτό που επιθυμούμε και αυτό που έχουμε ανάγκη.