Γίνε ο δημιουργός της μέρας σου

  Αν και κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ο καθένας από εμάς περιβάλλεται από διαφορετικά κοινωνικά σύνολα, και έχει ζήσει διαφορετικές κοινωνικές καταστάσεις στη ζωή του, αυτό που δεν αλλάζει, είναι, ότι ο καθένας από εμάς, έχει τη δική του ατομική ευθύνη για τη ζωή του.

  Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι είναι εξαρτημένοι σε άλλους ανθρώπους. Οι γυναίκες στους συζύγους τους, τα παιδιά στους γονείς τους. Άνθρωποι, οι οποίοι περιμένουν από τους άλλους να τους πουν τι να κάνουν, πώς να χειριστούν τις καταστάσεις, τις οποίες αντιμετωπίζουν.

  Μία άλλη μερίδα ανθρώπων έχουν τον έλεγχο και διευθύνουν τη ζωή τους, αλλά και των άλλων. Αυτοί είναι η άλλη πλευρά, είναι τα άτομα εκείνα , τα οποία έχουν τον πλήρη έλεγχο και κινούν τα νήματα.

  Κι όμως, αν και φαινομενικά βλέπουμε κάποιους να εξαρτώνται και κάποιους να ελέγχουν και να δίνουν εντολές, στην πραγματικότητα ο καθένας έχει κάνει τις επιλογές του, άσχετα με το περιβάλλον στο οποίο ζει, από τη μέρα της γέννησης του, έχει τη δυνατότητα να επιλέξει σε ποια κατηγορία θα ανήκει.

  Μόνοι μας φτιάχνουμε τη μέρα μας, εμείς είμαστε αυτοί, που επιλέγουμε το πώς θα ζήσουμε, με ποιους ανθρώπους και υπό ποιες συνθήκες. Ακόμη και από την παιδική ηλικία, το βρέφος μπορεί να είναι ενεργητικό ή παθητικό. Άσχετα με το περιβάλλον του, μπορεί να ελέγχει τους γονείς του ή να είναι εξαρτημένο πάνω τους.

  Πόσο μάλλον, όταν είμαστε ενήλικες, όπου μπαίνουμε στη διαδικασία να επιρρίψουμε ευθύνες σε τρίτους για τη ζωή μας, για τον χώρο εργασίας, που στην ουσία εμείς επιλέξαμε, για τον σύντροφο που μας γνώρισαν, αλλά εμείς δεχτήκαμε να είμαστε μαζί του και για άλλα πολλά, για τα οποία την ευθύνη έχουμε μονάχα εμείς.

  Ο τρόπος σκέψης είναι κυρίαρχος στη ζωή μας. Μονάχα από αυτόν εξαρτόμαστε, και εάν επιθυμούμε να υπακούμε σε εντολές, είναι γιατί εμείς το έχουμε επιλέξει και εάν επιθυμούμε να φτιάχνουμε τη μέρα μας, όπως θέλουμε, είναι γιατί εμείς μπορούμε να το επιλέξουμε.

  Γίνετε λοιπόν, εσείς ο δημιουργός της μέρα σας! Αποβάλλετε αρνητικές σκέψεις και αναλάβετε τη ζωή στα χέρια σας. Αναλάβετε τις ευθύνες των πράξεων σας ή των σκέψεων σας και μετατρέψτε τες σε αυτές που εσείς θέλετε, ώστε να είστε ικανοποιημένοι.

  Ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει ευτυχισμένος, μονάχα, όταν νιώσει, ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του, ότι ο ίδιος προκαλεί την ευτυχία του και ότι μόνο αυτός είναι υπεύθυνος για τον τρόπο που ζει.

  Μην αφήνετε τους άλλους να φτιάχνουν τη ζωή σας κι εσείς να είστε τα πιόνια τους. Όλοι μπορούμε να γίνουμε οι παίκτες στο παιχνίδι της ζωής. Αδράξτε τη μέρα και δώστε της εσείς τις πινελιές που θέλετε για να την κάνετε μοναδική! Γίνετε ο δημιουργός της μέρας σας!

Αγάπη χωρίς ανταπόκριση

  Η αγάπη μία λέξη, που από άλλους λέγεται εύκολα και από άλλους μπορεί να μη βγει ποτέ από τα χείλη. Κάποιοι την προσφέρουν απλόχερα και άλλοι από φόβο δεν έχουν τη δύναμη να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, μένοντας στην άγνοια όλων αυτών, που μπορεί να σου προσφέρει το δόσιμο.

  Μία λέξη τόσο μοναδική, που όλοι μιλούν γι’ αυτήν και για τον τρόπο, τον οποίο θα πρέπει να δίνεται στον σύντροφό μας, στον φίλο μας, στο παιδί μας, στον συνάνθρωπο, στον άγνωστο.

  Λένε πως όσοι δεν αγάπησαν, δεν πόνεσαν, δε γεύτηκαν την ικανοποίηση, που σου προσφέρει το να δίνεις απλόχερα ένα κομμάτι από σένα και να λαμβάνεις την ανταπόκριση αυτής της πράξης, δεν έζησαν ζωή.

  Όταν όμως δεν υπάρχει ανταπόκριση; Όταν η αγάπη βρίσκει ένα τείχος και ο άνθρωπος, που έχεις απέναντί σου δε λαμβάνει και δε στέλνει πίσω ότι πήρε; Τότε μιλάμε για αγάπη δίχως ανταπόκριση.

  Η αγάπη πρέπει να δίνεται δίχως όρους, δίχως προσμονή ανταλλάγματος, αλλιώς δε μιλούμε για αγάπη, αλλά για μία πράξη με σκοπό το προσωπικό όφελος.

  Η αγάπη πρέπει να δίνεται δίχως σκέψη, να εξέρχεται ασυνείδητα από μέσα μας, χωρίς περιορισμούς, χωρίς αμφιταλαντεύσεις, χωρίς ενδοιασμούς. Είναι το πλήρες δόσιμο σε έναν άνθρωπο και η πλήρης αποδοχή του, όπως είναι με τα ελαττώματα και τα πλεονεκτήματα του.

  Η αγάπη είναι μία συνεχής διαδικασία εφ’ όρου ζωής. Η αγάπη είναι ελευθερία και όχι δέσιμο, διότι όταν δένεις τον άλλον κοντά σου και δεν τον αφήνεις ελεύθερο, λειτουργείς προς ιδίων όφελος, και του στερείς ότι πιο πολύτιμο υπάρχει, την ανεξαρτησία του και την ελεύθερη βούληση πράξεων και σκέψεων.

  Ακόμα και όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση, η ικανοποίηση των συναισθημάτων, που βιώνει το άτομο που αγαπά, είναι αρκετή για να μην σταματήσει να αισθάνεται όλα αυτά τα περίεργα παράξενα, ιδιαίτερα και μοναδικά στοιχεία, που σου προσφέρει η αγάπη.

  Το πρόβλημα όμως, δεν το έχει αυτός, που ξέρει να αγάπα, αλλά αυτός που δεν έμαθε να δίνει την αγάπη του, αυτός που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα συναισθήματα του άλλου. Αυτός που αδυνατεί να νιώσει.

  Η ευτυχία δεν βρίσκεται στα υλικά πράγματα, και αυτοί οι άνθρωποι την αναζητούν σε αυτά, χάνοντας τους ανθρώπους από τη ζωή τους, χάνοντας στιγμές, που θα τους έκαναν ευτυχισμένους, χάνοντας το νόημα της ζωής.

  Μην σταματάτε να νιώθετε, να αισθάνεστε πλήρεις, γεμάτοι από έντονα συναισθήματα, αγάπη, έρωτα, χαρά ακόμη και αρνητικά συναισθήματα, πόνο, θλίψη, όλα μέσα στη ζωή είναι και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα και όσο πιο πολύ ανοιχτοί είμαστε στα συναισθήματά μας, τόσο πιο πολύ αισθανόμαστε ζωντανοί.

  Μην αφήνετε, λοιπόν, τη ζωή σας να περνά και εσείς να είστε οι παρατηρητές της, απλά ζήστε την, ως πρωταγωνιστές της δικής σας ταινίας!

Το υποσυνείδητο κάτι θέλει να σου πει

  Το σώμα μας είναι άρρηκτα δεμένο με το μυαλό μας, με τον εγκέφαλό μας, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την αποστολή των μηνυμάτων, όλων αυτών που κάνουμε, που σκεπτόμαστε, που νιώθουμε. Μόνο όταν ψυχή και σώμα δουλεύουν αρμονικά βρισκόμαστε σε ισορροπία και λειτουργούμε αρμονικά.

  Το υποσυνείδητο είναι μία λειτουργία του εγκεφάλου, για την οποία ενώ δεν έχουμε πρόσβαση, είμαστε υπεύθυνοι για ότι περιέχει, εμείς επιλέγουμε τι θα στείλουμε σε αυτήν τη μεγάλη αποθήκη, η αποθήκη όμως, επιλέγει πότε θα μας στείλει πίσω τις αποθηκευμένες της πληροφορίες, δηλαδή τις μνήμες μας.

  Όταν στον οργανισμό μας συμβαίνει κάτι, συνήθως το πρώτο ξυπνητήρι είναι το σώμα μας, πόνοι στο στομάχι, ξηροστομία, ζαλάδες, ναυτίες είναι μερικά από τα συμπτώματα, που εάν δεν υπάρχει κάποια παθολογία, σε ενημερώνουν, ότι κάτι σου συμβαίνει και οφείλεις να το διερευνήσεις.

  Οι αιτίες των συμπτωμάτων είναι το άγχος, το στρες, η κόπωση, υπερβολική ενασχόληση με κάτι, ψυχολογική κούραση, και άλλοι στρεσογόνοι παράγοντες, οι οποίοι είναι ικανοί να επηρεάσουν την ψυχική μας ισορροπία.

  Συχνά, δεν το καταλαβαίνουμε, πως όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, γιατί έχουμε πιεστεί, ή γιατί βρισκόμαστε σε μία έκρυθμη κατάσταση κι ως ότου να το αντιληφθούμε τα συμπτώματα έχουν περάσει σε ένα δεύτερο επίπεδο.

  Το δεύτερο επίπεδο είναι εκείνο το οποίο, το άτομο έχει αντιληφθεί πλέον τα συμπτώματα, αλλά αδυνατεί να τα αποβάλλει. Το άγχος, η κόπωση έχουν γίνει κομμάτι της ζωής του και ή έχει αρχίσει και ζει με αυτά ή συνειδητοποιεί το πρόβλημα και προσπαθεί να αναζητήσει βοήθεια.

  Σε αυτή τη φάση το υποσυνείδητο κάνει την εμφάνισή του, εικόνες του παρελθόντος μέσα από όνειρα, μέσα από σκέψεις που δεν θέλουμε να κάνουμε, αλλά απρόσμενα εμφανίζονται στο μυαλό μας, καταστάσεις που μας ενοχλούν ή μας επηρεάζουν προσπαθούν βίαια να μπουν στην ζωή μας και να τραβήξουν το ενδιαφέρον μας.

  Το υποσυνείδητο είναι και αυτό ένα ξυπνητήρι που κάτι θέλει να σου πει, είναι άλυτες υποθέσεις που έχεις καταχωνιάσει σε μια αποθήκη και σε φωνάζει τώρα να τις λύσεις, είναι τα όνειρα, που πέταξες κάποτε και τώρα ζητούν εκπλήρωση.

  Έτσι εμφανίζεται και μας στέλνει μηνύματα, τα οποία οφείλουμε να αποκωδικοποιήσουμε και να ερμηνεύσουμε, αφού αναγνωρίσουμε λοιπόν τι αφήσαμε πίσω, που ακόμα παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μας, το ανακαλούμε και προσπαθούμε να το διορθώσουμε. Αλλιώς, κάπου κάπου η παρουσία του θα μας γίνεται αισθητή.

  Όταν το υποσυνείδητο κάτι θέλει να σου πει, απλώς άκουσέ το και δείξε το απαραίτητο ενδιαφέρον, μην το καταχωνιάζεις, γιατί εκείνο πάλι θα βρει μια μικρή μικρή τρυπούλα, θα χωθεί και θα μπει ξανά στην ζωή σου!

Καλοκαιρινά φλερτ και σχέσεις της μιας βραδιάς

  Κάθε καλοκαίρι άνδρες και γυναίκες έφηβοι, ενήλικοι και μεσήλικοι θα μπορούσα να προσθέσω, αναμένουν την καλοκαιρινή περίοδο να ανανεωθούν, να πάρουν δυνάμεις για τον Χειμώνα και να γνωρίσουν νέους έρωτες. Πόσο ασφαλές συναισθηματικά μπορεί να είναι αυτό; Άνδρες και Γυναίκες επιδιώκουν τα ίδια πράγματα;

  Οι καλοκαιρινοί έρωτες συνήθως σου δίνουν ζωή, ενέργεια, και σου γεμίζουν τις μπαταρίες. Και καμιά φορά μπορεί να οδηγήσουν και σε σοβαρές σχέσεις ή γάμους του ενός μηνός από κεραυνοβόλο έρωτα. Τα μισοκαλυμμένα σώματα των ανδρών και γυναικών δίνουν την ευκαιρία να περάσουν άμεσα οι ενδιαφερόμενοι στο δεύτερο στάδιο μιας σχέσης, του γνωρίζω όλες τις ατέλειες.

  Έτσι, δεν χρειάζεται να προσπαθούν να κρύψουν και πολλά, γνωρίζοντας κάποιον, αφού ήδη η εμφάνιση προδίδει τα πάντα. Και αν κάποιοι έχουν ατέλειες μπορούν πολύ καλά με την προσωπικότητά τους να μεταθέσουν το ενδιαφέρον άλλου.

  Το να μπει στη διαδικασία φλερτ ένας άνδρας δεν του λέει τίποτα αν πετύχει, πέτυχε αν όχι πάμε παρακάτω. Αντιθέτως, οι γυναίκες χρειάζονται κάποιο δέσιμο συναισθηματικό, ακόμα και όταν πρόκειται για μία εφήμερη σχέση, έτσι, το κόστος της αποτυχίας συχνά είναι λίγο μεγαλύτερο από αυτό των ανδρών.

  Οποιαδήποτε συναισθηματική επένδυση, ή ανάλωση των συναισθημάτων σε κάτι εφήμερο κοστίζει και στα δύο φύλα, διότι ναι μεν γνωρίζουν εξαρχής, ότι πρόκειται για μία σχέση με ημερομηνία λήξης, όμως η καρδιά δεν μπορεί να προκαθοριστεί από το μυαλό για το τι μπορεί να νιώσει. Έτσι, συχνά, άνδρες και γυναίκες πέφτουν στην παγίδα του έρωτα.

  Ένας καλοκαιρινός έρωτας μπορεί να οδηγήσει και σε γάμο, ακόμα και όταν η γνωριμία δεν είναι πάνω από ένα ή δύο μήνες, πρόκειται για τον κεραυνοβόλο έρωτα. Αυτές οι σχέσεις έχουν πιθανότητες επιτυχίας, όμως μπορεί και να οδηγηθούν σε μία τεράστια καταστροφή, όταν η ανεμελιά του καλοκαιριού σβήσει και το ζευγάρι επιστρέψει στην πραγματικότητα.

  Τα δύο φύλα συνήθως δεν επιδιώκουν το ίδιο από μία σχέση της μιας βραδιάς ή γενικότερα από μία εφήμερη καλοκαιρινή σχέση. Οι άνδρες αναλόγως ηλικίας βέβαια, αλλά και προσωπικότητας, συνήθως επιδιώκουν το σεξ και όχι κάτι που θα διαρκέσει και μετά το πέρας του καλοκαιριού.

  Αντιθέτως, οι γυναίκες εν γνώσει τους μπορεί να επιδιώκουν το σεξ, όμως συνήθως στο πίσω μέρος του μυαλού τους θέλουνε να υπάρχει και συνέχεια, τα πάντα γίνονται για κάποιο σκοπό και αυτός δεν είναι μόνο ένα κρεβάτι αλλά κάτι παραπάνω.

  Ολοκληρώνοντας, αυτό που είναι σημαντικό, είναι να γίνει κατανοητό από την αρχή και από τα δύο φύλα τι ζητάει ο καθένας, έτσι χωρίς παρεξηγήσεις, θα καταφέρουν να ζήσουν τις στιγμές με το απαραίτητο συναισθηματικό φορτίο που απαιτείται χωρίς να επενδύουν λανθασμένα.

  Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, πως ο καθένας από εμάς είναι μοναδικός, όπως επίσης και η ιδιοσυγκρασία του και ο τρόπος συμπεριφοράς του, έτσι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η οποιαδήποτε εφήμερη καλοκαιρινή σχέση, ας αφήσουμε να αποφασίσει ο έρωτας!

Ενεργητική ακρόαση: μαθαίνοντας να ακούω

  Όταν μιλούμε για ενεργητική ακρόαση συνήθως, ο όρος μας παραπέμπει σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή σε κάποιον σύμβουλο κατάρτισης ή γενικότερα σε κάποιον, ο οποίος οφείλει συνήθως, λόγω επαγγέλματος να ακούει καλά τον συνομιλητή του.

  Ωστόσο, καθημερινά στις διαπροσωπικές μας σχέσεις υπάρχουν προβλήματα στην επικοινωνία μας, τα οποία μπορούν να επιλυθούν εύκολα όταν γίνουμε απλώς, ενεργητικοί ακροατές και μάθουμε να ακούμε.

  Συχνά, κάποιος έρχεται να μας ζητήσει την βοήθειά μας σε κάποιο πρόβλημά του, το παιδί μας, ο σύντροφός μας, ένας φίλος ή μία φίλη. Αυτό που σπεύδουμε να κάνουμε είναι να πούμε αμέσως τη συμβουλή μας, ακόμα και εάν ο συνομιλητής μας δεν την έχει ζητήσει.

  Η ενεργητική ακρόαση δεν είναι απλώς το άκουσμα ενός προβλήματος είναι μία διαδικασία, πιο ουσιαστική. Σχετικά λοιπόν, με το παραπάνω παράδειγμα ο συνομιλητής μας θα μπορούσε να νιώσει καλύτερα μόνο και μόνο επειδή κάποιος άκουσε το πρόβλημά του, και όχι επειδή εμείς θα του δίναμε την λύση σε αυτό.

  Είναι λοιπόν, απαραίτητο όταν ακούμε, να μάθουμε να ακούμε σωστά και ενεργητικά. Η σωστή έκφραση είναι να ακούμε με όλες μας τις αισθήσεις, οι εκφράσεις του προσώπου μας συχνά, φανερώνουν εάν ακούμε με ενδιαφέρον κάποιον ή εάν βαριόμαστε. Παράλληλα, τα νεύματα είναι βοηθητικά στο να ενθαρρύνουμε κάποιον, που μας εμπιστεύεται το πρόβλημά του, ώστε να συνεχίσει να μας μιλά.

  Η ενεργητική ακρόαση στοχεύει στο να ακούσουμε τις ανάγκες του συνομιλητή μας, να διερευνήσουμε τι έχει ανάγκη να του δώσουμε, μέσα από ερωτήσεις, για παράδειγμα «Με ποιον τρόπο νομίζεις, ότι μπορώ εγώ να σε βοηθήσω», ή «Τι θα ήθελες από εμένα να κάνω για να νιώσεις καλύτερα». Πριν προβούμε σε ενέργειες, ας δώσουμε πρώτα την ευκαιρία στον συνομιλητή μας, να μας πει τι θέλει.

  Η ενεργητική ακρόαση εμπεριέχει μέσα της την ενσυναίσθηση, να προσπαθώ δηλαδή να μπω στη θέση του άλλου, να τον καταλάβω, να πονέσω μαζί του, να βιώσω αυτό που βιώνει, τον πόνο, την θλίψη, την χαρά και να καταλάβω τις ανάγκες του.

  Η σιωπή καμιά φορά είναι περισσότερο βοηθητική από μία συμβουλή. Η επανάληψη των όσων λέει ο συνομιλητή μας, ή το καθρέφτισμα των συναισθημάτων του, είναι επίσης αρκετά σημαντικά από το να ψάχνουμε μία σπάνια συμβουλή την οποία δεν την έχει σκεφτεί ο άμεσα εμπλεκόμενος.

  Ας μάθουμε λοιπόν, να ακούμε και ας μην είμαστε καλοί σύμβουλοι να είστε σίγουροι πως αυτό θα βοηθήσει πολύ περισσότερο αυτόν που έρχεται να σας πει το πρόβλημά του.

Αξίζει κάτι, αφού του δώσουμε εμείς σημασία

  Κάθε τι, που μας απασχολεί, είτε είναι μια κατάσταση, είτε είναι ένας άνθρωπος, είτε είναι ένα πρόβλημα παίρνει αξία μονάχα, αφού εμείς του προσδώσουμε συναισθηματική χροιά θυμού, χαράς, λύπης, ευχαρίστησης, απόλαυσης και άλλων συναισθημάτων.

  Ρωτούν πολλοί, μα πως θα πάψω να το σκέφτομαι; Όσο εμείς προσδίδουμε το ενδιαφέρον μας στην οποιαδήποτε κατάσταση, εκείνη παίρνει αξία και μεγαλώνει και μεγαλώνει μέσα στο μυαλό μας και εμείς αδυνατούμε να απαλλαχθούμε από αυτήν.

  Το να μάθουμε να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας και το που θα πρέπει να δίνουμε προσοχή απαιτεί μια σκληρή δουλειά με τον εαυτό μας και κατ’ επέκταση με το μυαλό μας. Οφείλουμε να δουλεύουμε με τις σκέψεις μας, να αναζητούμε τις πραγματικές ανάγκες, που έχει ο οργανισμός μας, πέρα από τις βιολογικές, την αγάπη, την φροντίδα, την συντροφιά, τον έρωτα.

  Οι ψυχολογικές ανάγκες είναι ανέκαθεν ένα κομμάτι σημαντικό στην ζωή μας, που ενώ στην αρχή το κάλυπταν οι άλλοι, οι γονείς, τα αδέλφια, οι παππούδες, χωρίς εμείς να το ζητούμε, καθώς μεγαλώνουμε οφείλουμε να λέμε πως αισθανόμαστε, να ζητούμε την αγάπη, να προσπαθούμε για την συντροφιά, και να αγωνιζόμαστε για μια φιλία.

  Όλα αυτά είναι στοιχεία που συνθέτουν την ψυχοσύνθεση μας, καθώς δίχως αυτά και άλλα συναφή νιώθουμε κενοί και άδειοι. Όμως, πέρα από αυτά είναι και οι καταστάσεις, προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά και οφείλουμε να ανταπεξέλθουμε επαρκώς. Σε αυτά, δίνεται η αξία αναλόγως του μεγέθους των συναισθημάτων, που τους έχουμε προσδώσει.

  Το να σταματήσεις να σκέφτεσαι ένα θέμα ή να αλλάξεις κάποιες λανθασμένες σκέψεις με άλλες θετικές, απαιτεί μια προεργασία της σκέψης μας. Για παράδειγμα, εάν ήθελα να μην σκέφτομαι άσχημα για ένα ταξίδι, αρχίζω συνειδητά να αντικαθιστώ κάθε αρνητική μου σκέψη με μία θετική.

  Οι αρνητικές σκέψεις έρχονται στο μυαλό μας αυτόματα, εάν εμείς όμως κάνουμε συνειδητά προεργασίες, τα αρνητικά συναισθήματά μας, θα αντικατασταθούν με θετικά καθώς, αφού γεννηθούμε πέρα από την ιδιοσυγκρασία μας και την μοναδική προσωπικότητά μας, μαθαίνουμε συνεχώς συμπεριφορές και τρόπους σκέψης και αντίληψης.

  Το να αλλάξεις την προσωπικότητα σου ή τη συμπεριφορά σου γενικότερα δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο, ωστόσο χρειάζεται να δουλεύεις με τον εαυτό σου και οπωσδήποτε να μάθεις να αξιολογείς τις καταστάσεις και τους ανθρώπους ανάλογα με την αξία, που τους αναλογεί, έτσι θα μπορείς να αντιμετωπίζεις πιο ψύχραιμα τις καταστάσεις και με περισσότερη αντικειμενικότητα.

Τα στάδια του πένθους σε κάθε αποχωρισμό

  Συχνά, επικεντρωνόμαστε στο πένθος για να μιλήσουμε για κάτι που αποχωριζόμαστε, και είναι πολύ επώδυνο, τον άνθρωπό μας. Ίσως, επειδή είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που μας επηρέαζε και μας επηρεάζει ακόμα και μετά το θάνατο του, και γι’ αυτό δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα.

  Ωστόσο, αν το σκεφτούμε καλά σε κάθε κατάσταση που βιώνουμε και αναγκαζόμαστε να αποχωριστούμε κάτι χωρίς να το θέλουμε, επειδή έτσι πρέπει ή επειδή επιβάλλεται, τότε ακολουθούν συνήθως τα κλασικά στάδια του πένθους. Φυσικά όχι στον ίδιο βαθμό με τον αποχωρισμό ενός ανθρώπου, αλλά κρατούν ωστόσο τα τυπικά χαρακτηριστικά του.

  Μιλώντας λοιπόν, με ανθρώπους, οι οποίοι χάνουν κάτι απότομα ή σταδιακά, όπως είναι η δουλειά τους, ή τα μαλλιά τους, ή ακόμα και τα νιάτα τους, παρατηρώ ότι εμφανίζουν τα ακόλουθα συμπτώματα, τα οποία είναι γνώριμα, όταν βιώνουμε το πένθος θανάτου.

  Το πρώτο σύμπτωμα που εμφανίζεται είναι η απόλυτη άρνηση, δεν μπορεί να δεχτεί το άτομου που του συμβαίνει οποιαδήποτε απώλεια, την κατάσταση που του συμβαίνει, παράλληλα όλα φαίνονται τόσο απελπιστικά, δυσκολεύεται να σκεφτεί την ζωή του χωρίς αυτό που χάνει. Αν μιλούσαμε υποθετικά για μια γυναίκα που χάνει τα μαλλιά της, ιδίως αν αυτά ήταν κυρίως χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς της, για παράδειγμα μακριά ή τα έβαφε ή τέλος πάντων αφιέρωνε χρόνο σε αυτά, θα λέγαμε τα εξής:

  Η αρχική αντίδραση είναι η άρνηση, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η κατάσταση την οποία βιώνει δεν είναι αποδεκτή και δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της με λιγότερα μαλλιά ή με το να είναι στο φυσικό τους χρώμα για καλύτερη διατήρηση. Νιώθει ένα μούδιασμα και όλα φαίνονται βουνό μπροστά της, ως προς τι λύσεις υπάρχουν.

  Έπειτα καθώς αρχίζει να αποδέχεται την κατάσταση το συναίσθημα του θυμού, κάνει την εμφάνισή του και η γυναίκα αναρωτιέται «γιατί συμβαίνει σε εμένα αυτό;» Ο θυμός αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση και είναι κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας. Συχνά, στρέφεται προς το περιβάλλον του ατόμου αλλά πιθανώς και προς το ίδιο το άτομο. Η ένταση του θυμού, υποδηλώνει το βαθμό έντασης της αγάπης προς το απολεσθέν αντικείμενο, πρόσωπο ή την απολεσθέντα κατάσταση.

  Στο επόμενο στάδιο η γυναίκα αρχίζει να διαπραγματεύεται τον εαυτό της και σιγά σιγά να συνηθίζει την νέα κατάσταση πραγμάτων. Σε αυτό το στάδιο τύψεις και έμμονες ιδέες κυριαρχούν καθώς το άτομο προσεύχεται να αλλάξει κάτι και όλα να γίνουν όπως παλιά, οι ενοχές μήπως κάτι είχε κάνει η ίδια λάθος την κατακλύζουν.

  Ακολουθεί το στάδιο της κατάθλιψης, όταν αναφέρω τον όρο κατάθλιψη, εννοώ τυπικά συμπτώματα της κατάθλιψης αλλά στο βαθμό που είναι διαχειρίσιμα από το άτομο, όταν αυτό δεν είναι εφικτό μιλούμε για παθολογική συμπεριφορά. Σε αυτό το στάδιο λοιπόν, το άτομο απομονώνεται, δεν έχει όρεξη να συμμετέχει στις δραστηριότητες, που έκανε στο παρελθόν, και συχνά διαταράσσεται ο ύπνος του και οι διατροφικές του συνήθειες.

  Τέλος, επέρχεται η αποδοχή αυτού που συνέβη, η γυναίκα μαθαίνει να ζει στην νέα πραγματικότητα χωρίς τον πλούτο των μαλλιών της ή τα πολλαπλά χρώματα που άλλαζε για να τα προστατεύσει ίσως και αρχίζει να ζει ξανά με αισιοδοξία, βρίσκοντας νέους τρόπους για να απολαύσει την ζωή και τις χαρές της.

  Αυτά θα μπορούσαμε να πούμε είναι τα στάδια που συχνά περνά κάθε άτομο, που βιώνει μία απώλεια, ωστόσο μην ξεχνάμε, πως κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός, με αποτέλεσμα να διαφέρουμε στον τρόπο έκφρασης και αντιμετώπισης των δύσκολων καταστάσεων.

  Κλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω, πως εδώ παρατίθενται μονάχα ενδεικτικά μερικές μέθοδοι αντιμετώπισης με σκοπό να αναγνωρίζουμε γρήγορα τα συμπτώματα και να μάθουμε να αντιμετωπίζομαι λιγότερο ανώδυνα τις δύσκολες περιστάσεις, τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους γύρω μας.